Indochiny 2010

Powrót do domu. Refleksje

2010-03-22T00:00:00.000-07:00

Rano taksówkami jedziemy na lotnisko. Po drodze jeden niewielki korek, dojeżdżamy zatem przed czasem. Nasz samolot jest opóźniony półtorej godziny. Przesiadka w Moskwie jest na styk, nie wiadomo, czy wyjdzie. A jeżeli nie wyjdzie, prawdopodobny jest nocleg w Moskwie. Nie ma co za dużo myśleć, i tak to niczego nie zmieni.

Żegnamy się z Rafałem przed kontrolą paszportową i przechodzimy na drugą stronę okienek kontrolnych. Trochę to przykre, świetnie razem się bawiliśmy przez te kilka tygodni. Ale cóż, wszystko przemija...
Mamy sporo czasu, jemy coś za ostatnie bathy, włóczymy się po lotnisku. Opóźnienie samolotu nie zwiększa się, moskiewskie połączenie jest cały czas "na styk". Samolot do Moskwy jest nowoczesny, każdy ma swój monitorek, może oglądać wybrane filmy bądź śledzić pozycję samolotu na mapie. Jedzenie takie sobie, jak to w samolocie. Wykorzystuję czas do przygotowania wpisów na blog, trochę śpię.
W Moskwie jesteśmy trochę za późno, ale nasz samolot do Warszawy czeka. Czekają też inne - większość pasażerów naszego Airbusa leci gdzieś dalej. I tu potwierdza się zła opinia o moskiewskim porcie lotniczym Szeremietiewo: organizacja jest beznadziejna. Grubo ponad dwieście osób czeka przed jednym jedynym przejściem kontrolnym, informacji żadnej, żadnej normalnej kolejki, kto się przepchnie pierwszy, ten przejdzie. Ale samoloty czekają, mamy przecież karty pokładowe. Wreszcie lecimy. Po dwóch godzinach jesteśmy w Warszawie. Jest kilka stopni ciepła, wieczór. Żegnamy się i każdy rusza w swoją stronę. Na nas czeka już Radek z samochodem, po czterech godzinach, czyli o 24.00 docieramy do domu. Jutro skoro świt wyjeżdżam na targi do Norymbergi, więc jeszcze wrzucam szybko brakujące wpisy na blog, coś jem no i czas spać.

Pora na kilka refleksji, o samej wyprawie i ogólnych.

Wycieczka była dla mnie pasjonującym przeżyciem. W bardzo skondensowany sposób mogłem poczuć klimat czterech krajów Azji Południowo-Wschodniej. Zobaczyłem zarówno najbardziej znane zabytki, jak i miejsca, w których żyją zwykli ludzie. Po tak krótkim pobycie nie odważę się powiedzieć, że poznałem te kraje, ale moja wiedza o nich jest o niebo większa, niż przed wyjazdem.
Trasa była bardzo ciekawa i różnorodna, SUPERTRAMP dobrze ją przemyślał. Oczywiście nigdy nie da się zaspokoić ciekawości i oczekiwań całej grupy, każdy uczestnik ma swoje preferencje, ale moim zdaniem znaleziono bardzo dobry kompromis.
Warunki przejazdu i zakwaterowania były bardzo dobre (może z wyjątkiem Hanoi), oczywiście jak na tramping, normalne toalety, prysznice, dwuosobowe pokoje.
Na szczególne wyróżnienie zasługuje pilot. Robił znacznie więcej, niż należy do jego obowiązków, dbał, byśmy się nie nudzili a jego energia i uśmiech sprawiały, że chciało się z nim być. Jeszcze raz wielkie dzięki, Rafał. Bardzo chciałbym gdzieś z Tobą jeszcze się wybrać.
Wyprawa była też miła dzięki jej uczestnikom. Przez cały czas dało się zauważyć, że każdy myśli o innych, nie było żadnych konfliktów i wszystko szło sprawnie. No a grę w kalambury doprowadziliśmy do perfekcji. Dziękuję Wam wszystkim! Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy.

Na koniec chciałem podzielić się myślą, która nie pasuje do tego bloga, ale uparcie mnie po tym wyjeździe prześladuje.
We wszystkich krajach, które odwiedziliśmy, obserwowałem ciężką codzienną pracę zwykłych ludzi. Widziałem świnie przewożone skuterami, profile stalowe cięte ściernicą w budach-warsztatach, w warunkach urągających BHP, warsztaty krawieckie, sprzedawczynie owoców i pamiątek, rybaków stojących po szyję w wodzie... Mam wrażenie, że wszyscy mieszkańcy tej części Azji wierzą, że ciężką pracą mogą do czegoś dojść. Nie liczą na płacę minimalną, emeryturę, ochronę zdrowia...
Po powrocie spojrzałem na nasz europejski kraj. W pracy zastałem do zrobienia sprawozdanie dotyczące paliwa spalonego przez samochody mojej jedenastoosobowej firmy (i stosownej opłaty), przypomnienie, że musimy zatrudnić lub wynająć inspektora BHP (firma przekroczyła 10 osób), zlecić aktualizację instrukcji przeciwpożarowej (obowiązkowo co dwa lata), zlecić uaktualnienie książki budynku (obowiązkowo co rok), zapłacić opłatę środowiskową od opakowań, zrobić dwa sprawozdania dla GUS.... Czy towary mojej firmy mogą konkurować z wietnamskimi czy tajlandzkimi, nawet jeśli pracownicy firmy zarabialiby tyle samo? A przecież nie zarabiają.
Do tego dwóch moich pracowników musi utrzymać jednego emeryta i pewnie coś oddać na zdrowego rencistę z załatwionymi papierami...
Żeby było jasne: Nie jestem zwolennikiem dzikiego kapitalizmu. Ochrona zdrowia, emerytury i związki zawodowe są wielką zdobyczą naszej epoki i powinniśmy je pielęgnować. Ale została przekroczona pewna granica, a co najgorsze, granica w naszych europejskich umysłach. Mamy wbite do głowy, że to państwo za nas odpowiada. Państwo musi dać nam pracę, wykształcenie, minimalną płacę, ochronę zdrowia, emeryturę... Jeżeli państwo tego nie daje - trzeba wyjść na ulicę i protestować. Jeżeli dziecko spadło z pomostu do jeziora - pytamy, gdzie było państwo? Dlaczego wójt nie kazał postawić barierki?
Zapomnieliśmy, że nasze życie zależy od nas! Że państwo to również my i nasze pieniądze. Nie jesteśmy gotowi do ciężkiej pracy, do wyrzeczeń. Przecież nam się należy! A niby dlaczego? Bo nasi dziadkowie ciężko pracowali?...
Nie piszę tego by przekonywać Was, że jesteśmy źli. Po prostu po tej podróży zobaczyłem jasno, że wzrost i rozwój należy do Azji, nie do nas, i chcę się tą myślą podzielić. Każda cywilizacja ma okres wzrostu, gdzie ludzie gotowi są walczyć i ciężko pracować, stabilizacji na wysokim poziomie i upadku. Azja jest w tym pierwszym okresie, my w ostatnim.

Wybaczcie, jeśli rozpisałem się nie na temat, ale naprawdę ciągle chodzi mi to po głowie. Muszę też dodać, że to Marek Ch. zwrócił mi uwagę na ten temat. Jasno widzę, że ma rację.

Dziękuję wszystkim za czytanie tego bloga i komentarze, przepraszam za błędy (pisałem te teksty najczęściej nocami, często w autobusach i oczy mi się same zamykały). Mam nadzieję, że nie jest to mój ostatni wyjazd i ostatni blog. Z góry zapraszam na następne!

Do widzenia!

Powrót do Bangkoku

2010-03-21T23:00:00.000-07:00

Po niecałych trzech godzinach snu rano nie słyszę budzika nastawionego na 4.15 ale jakimś cudem budzę się o 4.45. Jesteśmy spakowani, a piętnaście minut na umycie i ubranie to dość. Ładujemy się do trzech taksówek, które transportują nas do granicy. Śpimy prawie całą drogę, to znaczy dwie godziny.
Przez granicę przechodzimy pieszo. Wszystko idzie w miarę sprawnie i zabiera około godziny. Idziemy kanałem dla obcokrajowców, jest tu niewielu ludzi, natomiast obok przekracza granicę tłum miejscowych, z wózkami, wozami albo bez niczego. Mają jakąś uproszczoną procedurę, szybko przechodzą jeden za drugim.
Za granicą czeka na nas kolejny minibus. Kierowca mknie z prędkością 110 km/h, później na autostradzie 130 - 140. Prowadzi szybko i pewnie, często wyprzedza na trzeciego (to chyba tutaj nawet bardziej popularne niż w Polsce). Po podróżowaniu przez kilka krajów z prędkościami rzędu 40 km/h to duża odmiana. No, ale drogi są tu zupełnie inne.O 12.00 jesteśmy w guesthousie, od którego zaczynaliśmy podróż z Supertrampem. Wszystko znajome, czujemy się jak u siebie.
Odpoczywamy i idziemy na Kao San, coś zjeść, zrobić ostatnie zakupy. Widzę teraz, o ile mniej aktywni są tutejsi sprzedawcy w porównaniu z Kambodżą. Tam każde wejście na stoisko oznaczało zrobienie wszystkiego, co możliwe, by coś sprzedać. Tutaj często nikt nie okazuje zainteresowania. Tajowie nie muszą tak walczyć o swoje, jak Khmerowie. Przynajmniej w Bangkoku. Widzimy też policję przygotowaną do walki z demonstrantami. Podobno przyjechał były premier, który jest teraz w opozycji. Jutro może coś się dziać, obyśmy dojechali bez problemów na lotnisko.
Wieczorem jedziemy tuk-tukami do rozrywkowego centrum Bangkoku. Sama jazda jest już przeżyciem, tuk-tukowcy pędzą jak szaleni. Potem przemierzamy kilka najważniejszych rozrywkowych ulic miasta, Rafał opowiada nam trochę. Spędzamy trochę czasu w jednym z lokali, w którym dziewczyny pokazują nam ciekawe, choć budzące różne odczucia sztuczki. Fotografować nie wolno.
Wracamy o rozsądnej porze do domu, bo jutro o 6.00 wyjazd na lotnisko. Szkoda. Tak szybko minął ten czas...

Siem Reap i okolice

2010-03-20T23:00:00.000-07:00

Wyjeżdżamy minibusem na ponadplanową wycieczkę poza Siem Reap. Najpierw mamy zwiedzać jeszcze jedną świątynię należącą do kompleksu Angkor, jednak znacznie bardziej oddaloną od tych, które oglądaliśmy wczoraj. Po drodze zatrzymujemy się w małej miejscowości i oglądamy rynek. Oprócz nas nie ma ani jednego białasa! Jest brudno, w niektórych miejscach mocno śmierdzi rybami. Ciekawe przeżycie.
Jedziemy dalej i docieramy do świątyni. Miejscowy przewodnik straszy nas trochę minami. W okolicy świątyni toczyły się walki z Czerwonymi Khmerami, zresztą kwestia min to do dzisiaj bardzo poważny problem Kambodży, jeśli się nie mylę leżą ich jeszcze miliony. Zastanawiam się, jak rozminowuje się lasy czy ruiny. Syzyfowa praca.
Sama świątynia jest zarośnięta podobnie jak Ta Prom. Można powspinać się po ruinach i obejrzeć wdzieranie się przyrody pomiędzy kamienie. Niestety część zniszczeń to wytwór ostatnich czasów - złodzieje wiele stąd ukradli, a niekiedy wyrywając rzeźbiony kamień z muru powodowali zawalenie całej ściany.
Po zwiedzaniu jedziemy na wieś. Droga staje się coraz gorsza. Za oknami bardzo ubogie domy z drewna, rowery, skutery Jedziemy groblą, która w porze deszczowej chowa się pod wodą. Z boków grobli jednak nie ma wody - jest susza. Domy są zbudowane na wysokich palach, prawdopodobnie właśnie dla ochrony przed wysokim poziomem wody. Wyprzedzamy kilka skuterów wiozących świnie w klatkach. Z jednej z nich, pewnie uszkodzonej, wyskakuje prosiak i zdezorientowany ucieka na pobocze. Miejscowi łapią go szybko i wloką gdzieś na zaplecze. Kierowca jedzie dalej, choć widział, co się stało. Pewnie wróci po świnkę później, najpierw musi dowieźć te już zapakowane.
Otaczające nas jezioro potrafi zwiększyć swoją powierzchnię do pięciu razy. Nie tylko z powodu deszczu, ale również niezwykłego zjawiska cofania się wody w Mekongu. Khmerowie już dziesięć wieków temu nauczyli się sztuki odpowiedniego nawadniania, to dało potęgę ich rolnictwu i państwu Angkoru. Do tej samej idei wielkiego państwa dzięki rolnictwu wrócił Pol Pot zsyłając cały naród do pracy w polu.
Dojeżdżamy do wioski składającej się z wielu dosyć dużych domów ustawionych na palach i poprzecinanych kanałami. Wsiadamy na mały motorowy statek i płyniemy w kierunku jeziora. Po drodze oglądamy domy, łodzie, połów ryb czy innych owoców rzeki. Rybacy często stoją po szyję w wodzie. Gorąco. Koło 35 stopni.
Wreszcie docieramy do jeziora. Jest duże nawet w porze suchej, nie widać drugiego brzegu. Pływają po nim łodzie i domy. Jest pływający posterunek wojska, pływająca szkoła. W pływających klatkach - świnie. Po prostu pływające miasteczko. No, może nie miasteczko tylko wieś. Ale za to duża.
Wracamy tą samą drogą, ale wysiadamy wcześniej i wracamy przez wieś. Mieszkańcy są dla nas atrakcją, ale my dla nich chyba także. Białasów tu normalnie nie ma. Grażyna i Stefan mają jeszcze zapas długopisów, zaczynają rozdawać dzieciom. Od razu robi się ruch, przybiega ich coraz więcej. Rodzina ma tu średnio od pięciorga do dziesięciorga dzieci. Dorośli niewiele wiedzą o antykoncepcji, organizacje charytatywne przekazują prezerwatywy, ale trzeba robić kursy, jak ich używać. Były przypadki, że mężczyźni nosili prezerwatywy cały czas, zdejmowali je tylko by sikać i uprawiać seks. (Jak wynika z zamieszczonego komentarza ta ostatnia informacja była kolejnym wpuszczeniem mnie w kanał przez Rafała. Gratulacje!)
We wsi nie ma elektryczności, jest generator prądotwórczy i każda rodzina może naładować akumulator zapewniający minimum prądu. Szkoła dla dzieci w wieku od pięciu do dziesięciu lat jest bezpłatna i obowiązkowa. Nie wiem, jak w praktyce funkcjonuje wysyłanie dzieci do szkoły. Jaka będzie przyszłość dzieci, które spotkaliśmy?
Wracamy do guesthousu i po prysznicu idziemy do miasta, jemy małe conieco. Wreszcie nadchodzi pora by skorzystać z masażu khmerskiego. Jest znacznie bardziej łagodny od tajskiego czy laotańskiego. Tam część masażu stanowiło rozciąganie, i to solidne, tutaj dziewczyny smarują nas olejkiem i masują mięśnie. Świetne odprężenie po męczącym dniu za jedyne 5 dolarów. (Mimo tego, że Kambodża ma swoją walutę wszystkie transakcje są zawierane w dolarach, tylko zamiast centów stosowane są miejscowe banknoty).
Wracamy do domu, dziś mamy wieczorek pożegnalny. Siedzimy wszyscy na podłodze i przy drinkach omawiamy naszą wyprawę, co nam się szczególnie podobało, a co należałoby w przyszłości poprawić. Po 23.00 większość idzie spać, ale mała silna grupa (Jola, Rafał, dwóch Marków i nasz dzisiejszy przewodnik, który pojawił się w guesthousie) idzie zobaczyć życie nocne w Siem Reap. Lądujemy na dyskotece i przeżywam kolejne zaskoczenie. Duża sala, typowa dyskotekowa muzyka z wyraźnym rytmem, wirujące światła i tłum młodych ludzi na parkiecie. Znajdujemy stolik, kupujemy butelkę whisky. Jest tu drogo, nawet dla europejczyków, piwo 4,50 USD. I tylu miejscowych ludzi stać na to, by tu się bawić. Inna twarz Kambodży.
Drugie zaskoczenie przeżywam, gdy pojawia się obsługa dyskoteki wraz z wianuszkiem dziewczyn, które stają w półkolu, byśmy mogli je lepiej obejrzeć i wybrać sobie którąś. Rafał tłumaczy nam potem, że nie chodziło o seks, tylko o dziewczynę do towarzystwa z kilka dolarów (co jednak również seksu nie wyklucza). Tak czy inaczej nie była to dla mnie sytuacja normalna. Dobrze przynajmniej, że nie były to dzieci...
Bawimy się do drugiej w nocy, potem pora wracać. O piątej rano jedziemy na granicę, by pożegnać Kambodżę i w Bangkoku zamknąć naszą wielką pętlę.

Angkor - zabytki i dzieci

2010-03-19T23:00:00.000-07:00

O 5.00 rano wyjeżdżamy minibusem by zwiedzać ruiny starożytnego miasta Angkor, które od IX do XIII wieku było stolicą silnego państwa Khmerów. Po upadku państwa budowle stopniowo popadały w rozsypkę i zapomnienie. Dopiero w drugiej połowie XIX wieku Francuzi zainteresowali się nimi i zaczął się proces restauracji. Obecnie zespół Angkoru jest wpisany na listę UNESCO co oznacza również pieniądze na jego odbudowę.
Przed świtem zajeżdżamy na parking z kasami. Za 20 USD każdy kupuje jednodniowy bilet (na każdym bilecie jest zdjęcie posiadacza). Poszczególne budowle są oddalone od siebie nawet o kilometry więc najlepiej przemieszczać się minibusem, tuk-tukiem czy choćby rowerem, w każdej ze świątyń jest kontroler sprawdzający bilety.Jako ciekawostkę można podać, że zyski z biletów idą do kieszeni nie Khmera, a Wietnamczyka, który w nieznany mi sposób nabył do tego prawa . Cóż, Kambodża jest jednym z najbardziej skorumpowanych krajów świata.
Zaczynamy od najbardziej znanej świątyni, Angkor Wat. jej charakterystyczny kształt jest symbolem narodowym Kambodży. Czekamy po ciemku, aż z mroku zaczynają się wyłaniać majestatyczne mury. Ze świtem zaczyna się prawie w jednej chwili orkiestra cykad, niesamowicie głośna. Piękne przeżycie.
Nie czekamy na efektowne pojawienie się słońca, bo chcemy być w następnej świątyni, Ta Phrom, przed tłumami turystów. Ta Phrom została pozostawiona bez wielkich zmian tak, jak ją znaleziono w XIX wieku. Drzewa oplatają korzeniami skały, widać jak przyroda pokonuje kamienne wytwory człowieka. Ma to swój urok, skłania do refleksji.
Potem następują dalsze budowle: Bantay Kdai, Srah Srang, Pre Rup, Ta Som, Preah Khan, Ta Nei, Ta Kao. Turyści są już wszędzie. W południe godzinka przerwy na lunch i wypoczynek i znowu do boju: Angkor Thom i powrót do Angkor Wat. Temperatura w południe sięga 35 - 37 stopni, jest dużo chodzenia, więc lekko nie jest. Nie myślałem, że Angkor jest tak duży. Wcale nie widzieliśmy wszystkiego, to tylko wybrane obiekty! Świątynie są bogato zdobione, kiedyś błyszczały do tego złotem i innymi kolorami. Prowadziły do nich kamienne drogi. I to wszystko mniej więcej tysiąc lat temu! Chciałoby się zachować w pamięci jak najwięcej, ale już po kilku godzinach przychodzi nasycenie i wszystko zaczyna mi się mieszać. Dobrze, że robię zdjęcia, łatwiej będzie wszystko uporządkować.
Pomiędzy świątyniami atakują nas dzieci sprzedające różne rzeczy. Są śliczne, szkoda, że muszą już pracować.Skóra mi cierpnie na myśl o tym, że Kambodża zajmuje jedno z pierwszych miejsc na liście krajów o rozwiniętej dziecięcej prostytucji. Jest to zabronione, ale istnieje.
Na zakończenie oglądamy zachód słońca nad jednym ze zbiorników wodnych. Czerwona tarcza słońca jest ładna, ale urzeczony nie jestem. I na tym kończymy zwiedzanie na dzisiejszy dzień. Jesteśmy bardzo zmęczeni, ale prysznic i wypoczynek stawiają nas na nogi. Idziemy do miasta coś zjeść, potem jeszcze raz rybki oczyszczają nasze nogi. Krótko jeszcze spacerujemy po nocnym targowisku i wreszcie idziemy spać.

Droga do Siem Reap

2010-03-18T23:00:00.000-07:00

Rano wyjeżdżamy z Phnom Penh do Siem Reap, tam jutro mamy zwiedzać zabytki legendarnego Angkoru. Autobus jest przyzwoity, chociaż bez luksusów. Z okien możemy obserwować codzienne aktywności ludzi. Znowu to samo: każdy próbuje budować dla siebie lepszą przyszłość za pomocą tego, co ma do dyspozycji.
Mamy dwa krótkie postoje, od razu atakują nas dzieci usiłujące sprzedać nam owoce, pamiątki czy żywe pająki. W hotelu wywieszone były prośby, by nie kupować od dzieci ani nie dawać im pieniędzy, bo to nie one z tych pieniędzy korzystają. Ale jak tu niczego nie kupić, gdy tak piękne małe istotki proszą. Wiele dzieci mówi swobodnie po angielsku a w innych językach zna kilka słów (spotkałem dziewczynkę, która liczyła do dziesięciu po polsku). Są rezolutne, nie tylko proszą, ale zaczynają ciekawe rozmowy, popisują się znajomością geografii...
Do Siem Reap docieramy po południu. Miasto jest spore, przy głównych ulicach stoją nowoczesne budynki. Ruch drogowy to głównie skutery, ale jest też wiele samochodów osobowych i to nie byle jakich. Królują toyoty i lexusy. W bocznych uliczkach jest znacznie skromniej, Kierowcy wszędobylskich tuk-tuków szukają ciągle klientów. Dużo jest guesthousów, Siem Reap to baza wypadowa do zwiedzania świątyń Angkoru, które pretendowały do miana jednego z cudów świata.
Po odpoczynku idziemy do miasta. Najpierw jemy kolację w niekonwencjonalnej restauracji o pięknej nazwie "Dead Fish". Mamy okazję zobaczyć tu pokaz tradycyjnego tańca khmerskiego.
Potem idziemy na targ zahaczając po drodze o masaż robiony przez rybki. Masaż to niezbyt dobre słowo, chociaż tak właśnie nazywa się ten zabieg. Wkładasz nogi do wody z setkami rybek, a te obgryzają ci stary naskórek. Trochę to kłuje, trochę łaskocze. Wygodniejsze od pumeksu, chociaż pewnie mniej skuteczne. Cena 2 USD za 20 minut zabiegu, w tym darmowe piwo lub cola! Warto spróbować.
Następnie przemierzamy nocny rynek. Chyba nie da się przejść nie kupując niczego. Targowanie jest obowiązkowe, często cena sprzedaży to 30 - 40 procent ceny wyjściowej. Mistrzem w targowaniu jest Marek potrafiący zbić cenę na przykład z ośmiu na trzy dolary.
W okolicach 11.00 wracamy do domu, jeszcze krótkie spotkanie przy drinkach i idziemy spać. Jutro zapowiada się ciężki dzień - wyjazd o 5.00 rano i co najmniej dwanaście godzin zwiedzania, z czego większość w palącym słońcu.

Phnom Penh

2010-03-17T23:00:00.000-07:00

O 9.00 rano idziemy pieszo zwiedzać zamek królewski. Ruch na ulicach nie jest tak duży jak w Sajgonie. Mijamy kilka nowoczesnych hoteli zbudowanych w ostatnich latach. Mają bardzo ładną architekturę świetnie nawiązującą do tradycyjnego stylu khmerskiego.
Duża część zamku królewskiego nie jest dostępna dla turystów, bo mieszka w niej urzędujący monarcha (którego funkcje są jednak wyłącznie reprezentacyjne), ale i tak można zobaczyć naprawdę dużo: salę tronową, kilka świątyń z pięknymi posągami Buddów (między innymi ze złota i kamieni szlachetnych), kilka wystaw. Budynki nie są upchane tak ciasno jak w Bangkoku, nie ma też takich rzesz turystów. Idealne warunki do zwiedzania, tylko pogoda jest dla nas dość trudna do zniesienia, żar się leje z nieba. Po zwiedzaniu wracamy do hotelu i mamy chwilę na wypoczynek.
O 12.00 wyjeżdżamy tuk-tukami (których w Wietnamie nie było, teraz wracają jak starzy znajomi) na dalsze zwiedzanie stolicy. Najpierw dojeżdżamy na wzgórze ze świątynią, gdzie pani Penh przyniosła przed wiekami posążek Buddy, który przypłynął rzeką do jej domu na palach i w ten sposób dała początek miastu. Świątynia nie jest specjalnie ciekawa, bardziej interesują nas małpy, makaki, które biegają po otaczającym świątynię parku.
Następny punkt programu to byłe więzienie związane z najnowszą historią Kambodży. W 1975 roku do władzy doszli tu Czerwoni Khmerzy. Mieli poparcie dużej części ludności która liczyła na wolny kraj, równość, sprawiedliwość. Ludzie nie spodziewali się horroru, który musieli przeżywać przez ponad trzy lata. Pol Pot, przywódca Czerwonych Khmerów wprowadził absolutnie totalitarne państwo (zwane jak na ironię "Demokratyczną Kampuczą"), w którym gospodarkę oparto na rolnictwie. Całą ludność miast wysiedlono na wieś. Kto nie chciał iść, był zabijany. Phnom Penh opustoszało. Wszyscy musieli nosić czarne mundurki i chusty w biało-czerwoną kratkę. Zabroniono religii, zlikwidowano prasę. Każdy sprzeciw był karany, najczęściej śmiercią. Właśnie wtedy zorganizowano więzienie S21 adaptując do tego celu sporą szkołę.
Oglądamy sale przesłuchań i tortur, cele, fotografie z tamtych czasów. Przez więzienie przewinęło się około 20.000 osób, przeżyły trzy czy pięć. Wiele zmarło na skutek tortur, większość została wywieziona i zabita na polach śmierci.Żeby się tu dostać wystarczyło podejrzenie, możliwości wyjścia nie było.
Z więzienia jedziemy dalej tuk-tukami za miasto, około 14 km. Oglądamy jedno z pól śmierci, gdzie przywożono ludzi by ich zamordować. Wszystko odbywało się w dużym ogrodzie. Skazańców zabijano motykami, siekierami (szkoda było naboi), dzieci chwytano za nogi i roztrzaskiwano ich główki o pień drzewa. Głośna muzyka zagłuszała krzyki. Ciała wrzucano do masowych mogił, zasypywano chemikaliami. Wielu grobów nawet nie zasypywano ziemią. Takich pól śmierci było w Kambodży kilkaset. W ciągu niecałych czterech lat zginęły bądź zmarły z wycieńczenia prawie 3 miliony ludzi, co stanowiło 30% całej ludności.
Na polu śmierci, na którym jesteśmy stoi budynek-pomnik ze znalezionymi tu czaszkami, w terenie są stanowiska opisujące tragedię, ale całość nie jest specjalnie zadbana. Kury grzebią w ziemi, na ścieżkach, którymi idziemy łatwo zauważyć biel kości i resztki ubrań wystające z ziemi. Z pobliskiej szkoły dobiega śpiew dzieci.
Wracamy tuk-tukami do guesthousu, przy drodze kipi praca. Widzimy znowu mnóstwo małych rodzinnych firm o różnej specjalizacji. Wszystko tętni życiem, dużo się dzieje. Zatrzymujemy się jeszcze na krótko przy pomniku niepodległości i docieramy do hotelu.
Wieczorem chcemy zjeść w jakiejś miejscowej taniej khmerskiej restauracji. Zapytani tuk-tukowcy mówią, że znają taką, ale gdy uzgadniamy cenę i zaczyna się jazda przestają być tacy pewni - improwizują. Dowożą nas do knajpy, która nie za bardzo nam odpowiada więc zaczynamy własne poszukiwania. Lądujemy w restauracji chińskiej, gdzie są tylko tubylcy, zamawiamy garnek zupy na wzór sąsiadów ze stołu obok. Dostajemy kuchenkę gazową, wywar z rosołu i kupę składników, gotować musimy sami. Rafał prosi kelnerów o podpowiedź i po chwili wrzucamy różne specjały do garnka. Zupa jest wyśmienita, najadamy się, pijemy po piwie... I to wszystko za 3 dolary od osoby!
Kawałek dalej siadamy przy piwie i zaczynamy grę w kalambury. Miejscowi obserwują nas z nieukrywanym zainteresowaniem, czegoś takiego jeszcze nie widzieli. Białasy nie dość że przyszły do ich knajpy, to jeszcze pokazują coś bez słów.
Po godzince wracamy nad Mekong. Kolejną partię kalamburów rozgrywamy przy naszych zapasach rumu. Wracamy do hotelu i tak kończy się ten bogaty we wrażenia dzień.

Opuszczamy Wietnam

2010-03-16T23:00:00.000-07:00

O 9.00 rano jedziemy z Rafałem, Teresą i Markiem na skuterach do dzielnicy chińskiej. Jesteśmy tylko pasażerami, każdy z nas ma swojego kierowcę. Możemy popatrzyć na ruch uliczny z innego punktu widzenia. Nie wygląda to tak strasznie, szukasz po prostu miejsca dla siebie tak, by nie blokować drogi innym.
W chińskiej dzielnicy odwiedzamy dwie świątynie i dużą halę targową. Świątynie różnią się diametralnie od oglądanej przez nas wczoraj świątyni kaodaistycznej: tam był porządek, tu chaos. Jest wiele ołtarzy, przy każdym palą się kadzidełka w takich ilościach, że wokół unosi się siwy dym. Wierni zapalają coraz to nowe kadzidełka, i to nie jedno, a cały pęk. Jest ruch, dużo ludzi.
Podobnie jest w hali targowej. towarów jest mnóstwo: warzywa i owoce, mięso, wyroby przemysłowe, wszystko w ilościach hurtowych. Nic nie kupujemy, ale z zainteresowaniem zwiedzamy halę.
O 13.00 wyjeżdżamy autobusem do Pnom Penh, do Kambodży. Na granicy idzie nam bardzo sprawnie, przekraczanie łącznie z wydaniem wizy trwa poniżej jednej godziny. Zaraz za granicą mamy krotki postój na posiłek i potem bez przerwy jedziemy do stolicy Kambodży. O 21.00 jesteśmy na miejscu.
Phnom Penh robi na nas wrażenie znacznie biedniejszego miasta od Sajgonu. Od autobusu do guesthousu jedziemy tuk-tukami (których w Wietnamie nie było). Na ulicach mniejszy ruch i mniej ludzi.
Po zakwaterowaniu idziemy do miasta na kolację, na nadbrzeżu Mekongu gramy jeszcze chwilę w kalambury i wracamy do domu.

Delta Mekongu

2010-03-15T23:00:00.000-07:00

O 9.00 rano minibus wiezie nas nad Mekong. Wsiadamy na niewielki statek i płyniemy na kilka wysepek delty tej potężnej rzeki. Jest upał, dobrze że daszek statku daje cień. Mekong jest tutaj ściśle związany z życiem ludzi. Przez tysiąclecia naniesiony przez niego muł stworzył żyzne pola, jest źródłem utrzymania dla rybaków, przynosi również dochody z turystyki, jest drogą transportową, z dna wydobywa się piasek.
Pierwsza wysepka, do której dopływamy, utrzymuje się z kokosów. Miejscowi wyrabiają z niego i sprzedają różne gadżety, sprzedają też jako owoce, chętnie goszczą też turystów. Przechodzimy wzdłuż straganów z lokalnymi wyrobami i dochodzimy do restauracji pod chmurką. Możemy spróbować miejscowych owoców i wódki kokosowej. Zespół gra i śpiewa jakieś lokalne lub ludowe piosenki. Jeśli mam być szczery, ten rodzaj muzyki niespecjalnie mnie inspiruje.
Dalej docieramy do wyspy na której płyniemy przez jakieś dwadzieścia minut wąskim kanałem wśród drzew. Nasze łódki są niewielkie, każda ma dwóch wioślarzy. My płyniemy w jedną stronę łódka za łódką a z powrotem wracają puste łódki, tylko z wioślarzami. Większość powracających miejscowych dyskretnie szepce do nas "Give them money" wskazując na naszych wioślarzy. Wbijają nam to tak skutecznie do głowy, że rzeczywiście dajemy napiwek. Nie ma to jak dobry marketing!
W głąb trzeciej wyspy wpływamy już naszym statkiem. Cumujemy, by udać się do restauracji. Oprócz bogatej roślinności i możliwości jedzenia i picia atrakcjami są wąż i bawół błotny, którego oczywiście Marek chwyta za rogi. Byłbym zapomniał, jest jeszcze jedno: Oglądamy rzemieślniczą produkcję cukierków z wiórków kokosowych, możemy też te "krówki" kupić. Są bardzo smaczne. Każdy cukierek jest zawijany najpierw w papier ryżowy a następnie zwykły. Oznacza to, że te cukierki można (i trzeba) jeść razem z wewnętrznym papierkiem!
Nie jemy tu obiadu, pijemy tylko coś zimnego i wracamy najpierw na statek a potem do Sajgonu.
Wieczorem idziemy do tej samej restauracji co wczoraj (Rafał znowu ćwiczy nas w przechodzeniu przez jezdnię w gąszczu skuterów), potem następuje szał zakupów. Część ekipy umawia się jeszcze na piwo i kalambury przy rumie, ale ja tym razem rezygnuję. W hotelu uzupełniam i wrzucam do internetu dwa wpisy do blogu i koło 24.00 idę spać.

Sajgon i okolice

2010-03-14T23:00:00.000-07:00

Startujemy bardzo wcześnie, bo wyjeżdżamy o 6.00 po zjedzeniu na ulicy bagietki i popiciu zieloną herbatą. Tu, w Sajgonie, dzielnicy pełnej turystów, życie nie zamiera nigdy. O 5.30 w lokalach jest jeszcze sporo ludzi kończących całonocną imprezę, a równocześnie zaczyna się dzień pracy drobnych jednoosobowych straganów z jedzeniem i piciem.
Jedziemy około 70 km za Sajgon, by zwiedzić podziemne tunele Vietkongu z czasów drugiej wojny indochińskiej, tej z Amerykanami. Nie jestem fanem opowieści wojennych i grzebania się w pełnej cierpienia przeszłości, ale to również część dzisiejszego Wietnamu, więc można to zobaczyć.
Przyjeżdżamy jako pierwsi, nasz minibus jest jedynym pojazdem na parkingu. Najpierw oglądamy propagandowy film o walce Wietnamczyków przeciwko Amerykanom w tym regionie. Ciekawiej zaczyna być gdy zaczynamy zapoznawać się z przygotowanymi dla turystów pozostałościami sieci około 200 km podziemnych tuneli.System był bardzo trudny do wykrycia i zniszczenia, nie chcę opisywać tu szczegółów, ale naprawdę było to bardzo sprytne. Możemy przejść tunelami, zobaczyć różne pomieszczenia, sposób wentylacji. Przy okazji eksponaty dotyczące walk z tego okresu, na przykład prymitywne ale niebezpieczne pułapki zastawiane na żołnierzy amerykańskich (na przykład wilcze doły z zaostrzonymi palami). Za dodatkową opłatą można postrzelać z różnych rodzajów broni.Na zakończenie możemy napić się wódki ryżowej z zaprawą z kobry, mamy też napój z dodatkiem ptasiego guana (sprzedawany w profesjonalnych puszkach do napojów), próbujemy, jak smakuje maniok.
Gdy wyjeżdżamy zaczynamy rozumieć przyczynę naszego wczesnego wyjazdu z Sajgonu. Na parkingu stoi już kilkadziesiąt większych i mniejszych autobusów. Skończył się spokój tego miejsca.
W powrotnej drodze jemy szybki obiad i zaraz po nim jedziemy zobaczyć świątynię kaodaistyczną, religii integrującej ze sobą kilka innych, między innymi buddyzm, chrześcijaństwo, konfucjanizm, islam. Kaodaizm ma obecnie około dwa miliony wiernych.
Gdy zjawiamy się przed świątynią wyjaśnia się drugi powód naszego wcześniejszego rannego wstawania: właśnie zaczęła się msza. Ale jaka! Wszystko uporządkowane i pod względem rozmieszczenia, i kolorów. Zwykli wierni są ubrani na biało i siedzą w równiutkich szeregach z tyłu. Bardziej z przodu są osoby wyższe w hierarchii, zaczynają się też kolory. Pomarańczowy to buddyzm, niebieski - chrześcijaństwo, czerwony to chyba konfucjanizm. Do całości dochodzi muzyka i śpiewy. Wszystko jak w zegarku, jak w wojsku. Co za widowisko!
Wracamy do Sajgonu i zwiedzamy muzeum wojny. Nie chcę tu pisać o polityce i oceniać najnowszej historii świata. Powiem tylko, że opisy, a zwłaszcza fotografie tak wielu cierpień ludzkich mocno poruszyły wszystkich. W wojnie z Amerykanami (i jednocześnie domowej) zginęły 4 miliony Wietnamczyków (Amerykanów ponad 50 tysięcy) a kobiety, dzieci, starcy i cywile nie liczyli się w tej grze.
Dalej idziemy pieszo. Oglądamy kościół katolicki, na trawniku przed nim fotografuje się para młoda więc korzystam z okazji i robię kilka fotek. Bardzo gustowne i wyważone jest wnętrze budynku poczty. Widzimy kilka charakterystycznych miejsc znanych z wojny, wreszcie docieramy do hali targowej - część "oficjalna" zakończyła się, teraz mamy czas na kolację i zakupy. Jest przed 18.00. Gdy zaczyna się ściemniać obserwujemy ciekawą przemianę. Pusty plac przed halą targową staje się małym placem budowy. Po około trzydziestu minutach zapełnia się straganami i restauracjami pod chmurką. Hala jest zamykana a wszystko przenosi się na dwór. Tak jest tu codziennie.
Idziemy z Rafałem do polecanej przez niego restauracji. Jest już sporo gości, dwóch kucharzy szaleje przy swoich kuchniach, co chwila z patelni buchają płomienie. Tych dwóch drobnych mężczyzn gotuje naprawdę smakowite dania (głównie owoce morza) dla około 50 osób siedzących przy stołach! Niesamowite!
Powoli wracamy do hotelu przecinając ulice pełne skuterów. Przechodzenie przez jezdnię nadal jest przygodą, raczej nie należy się zatrzymywać, nie zatrzymują się też pojazdy tylko omijają cię z tej czy innej strony - ważny jest kontakt wzrokowy z kierowcą by czuć jego intencje.
Pijemy jeszcze kilka tanich ulicznych piw i po krótkiej przerwie na zajęcia własne idziemy do parku z dwiema butelkami tutejszego rumu. Jest rewelacyjny mimo niskiej ceny. W parku młodzi ludzie odbijają nogami lotki podobne do tych z badmintona, tylko większe. Robią to albo w kółeczku, albo na boiskach jeden na jednego czy dwóch na dwóch (jak w badmintona, tylko bez siatki). My gramy w kalambury, co wywołuje pewne zainteresowanie miejscowych. Robi się późno, ludzi w parku ubywa, zaczynają natomiast biegać wypasione szczury. Piękny wieczór!

Z Hoi An do Saigonu

2010-03-13T23:00:00.000-08:00

Dzisiaj lecimy do Sajgonu (oficjalna nazwa to Ho Chi Minh, ale nawet Wietnamczycy używają często dawnej nazwy), ale wyruszamy z hotelu dopiero o 16.00, mamy więc trochę czasu na Hoi An, w tym ewentualnie plażę. Po śniadaniu idziemy do centrum miasta. W upale zaglądamy do sklepów i obserwujemy życie miasta. Jest tu wielu rzemieślników. Można zamówić sobie ubranie u krawca - wybrać model z najbardziej nowoczesnych katalogów i w ciągu maksimum 48 godzin mieć gotowy cały strój. Oglądamy wyrób lampionów, które tak pięknie oświetlały ulice ostatniej nocy. Marek kupuje model żaglowca. Dopłynie do Polski za trzy miesiące. Kobiety wyszywają na tkaninach, rzeźbiarze zamieniają klocki drewna w zgrabne figurki. Cały czas ulice patrolują handlarki owoców czy pamiątek. W upale taszczą swój ciężki towar.
W wielu miejscach rozstawione są stragany, część handlu odbywa się po prostu na chodniku. Na chodniku miejscowi przyrządzają napoje i potrawy i jedzą je siedząc na malutkich krzesełkach, jak dla dzieci.
Robimy przerwę na zimne piwo i dalej przemierzamy uliczki od czasu do czasu coś oglądając, od czasu do czasu coś kupując. Markowi urwała się szelka od nowego plecaka więc w zakładzie krawieckim pyta o możliwość przyszycia. W ciągu pięciu minut sprawa jest załatwiona. Mamy tylko kłopot ze zgraniem karty pamięci z aparatu Tereski na płytkę DVD. Cena 10 USD za wykonanie kopii wydaje nam się zbyt wysoka i rezygnujemy. Jemy jeszcze obiad i czas już wracać do hotelu, o plaży nie ma mowy.
Z hotelu busikiem dojeżdżamy na lotnisko. Do samolotu mamy jeszcze trzy godziny. Idziemy na herbatę, która jest tutaj podawana w kuflach. Samo lotnisko jest małe, nie ma za dużo miejsca do siedzenia, układam więc sobie plecak na ziemi i pracuję nad blogiem. Pracę przerywa mi Marek pytaniem, czy przypadkiem nie wziąłem aparatu fotograficznego Tereski, bo nie mogą go znaleźć. Zaczynają się poszukiwania, próby rekonstrukcji wydarzeń, Rafał telefonuje do hotelu, wszystko bezskutecznie. Nikt nie ma pojęcia co mogło się stać z aparatem.
Przechodzimy odprawę i czekamy dalej. Kończę wpis w blogu i próbuję wrzucić go do internetu. Jest tu sieć bezprzewodowa, ale bardzo słaba, mam kłopoty z połączeniem. Nasz samolot spóźnia się, więc mam trochę dodatkowego czasu. Kończę na kilka minut przed wejściem do samolotu.
Lot do Sajgonu trwa trochę ponad godzinę, po 22.00 wsiadamy do busika i jedziemy do hotelu. Nie ma szaleńczego ruchu, którego się spodziewaliśmy, jest już na to za późno. Wysiadamy przy hotelu o 23.00. Na ulicy ruch, dominują "białasy". Neony błyszczą, lokale są pełne. Postanawiamy wybrać się na tanie piwo, dajemy sobie tylko 20 minut na odświeżenie. W knajpkach chodnikowych z tanim piwem nie ma miejsca, siadamy do knajpki z normalnym butelkowym piwem.Za chwilę mamy darmową atrakcję - w sąsiednim barze jeden Wietnamczyk wali drugiego kuflem w głowę. Uderzony zamiast paść chwyta napastnika, zaczyna się szarpanina, po chwili napastnik ucieka, goni go jego dawna ofiara a za nimi podąża gromada obserwatorów. Znikają nam z oczu.
Szukamy ponownie taniego piwa, tym razem z sukcesem. Mimo miłej atmosfery musimy kończyć, jest prawie pierwsza, a my jutro wyruszamy o szóstej na zwiedzanie Sajgonu.

Świątynie Czamów i słodkie lenistwo

2010-03-12T23:00:00.000-08:00

Dzisiejszy dzień jest przeznaczony głównie na wypoczynek. Rano robimy jednak jedną wycieczkę, do My Son, gdzie znajdują się ruiny potężnych świątyń państwa Czamów, Czampy. Czamowie przybyli na te tereny w II wieku a pierwsze świątynie w My Son pochodzą z czwartego wieku. Nowe świątynie Czamowie budowali na tym terenie do XIII wieku. Przynieśli ze sobą religię hinduistyczną. Pod koniec XIX wieku całkowicie przypadkowo natrafiono na przysypane ruiny. Prace restauracyjne trwają do tej pory.
W upale oglądamy razem z licznymi turystami z innych grup kilka zespołów ruin zachowanych w różnym stanie. Można sobie wyobrazić potęgę państwa, które mogło stworzyć takie rzeczy. Można też zastanowić się nad nietrwałością wszystkiego, co nas otacza.
Po powrocie do hotelu i krótkiej przerwie jedziemy z Rafałem taksówką na plażę. Jest piękna, szeroka, piaszczysta. Spora fala, która potrafi "sponiewierać". Lokujemy się pod parasolami, zamawiamy drinki i delektujemy się słodkim lenistwem. Marek chyba przez 15 minut przekomarza się z obnośną handlarką, która w końcu stwierdza, że jest podobny do jej ojca. W końcu jednak Marek okazuje współczucie i kupuje kilka drobiazgów.
Spotykamy na plaży Jolę, Lusię i Gienka. Nie byli z nami w My Son tylko od razu przyjechali na plażę i teraz widać to po kolorze ich skóry. Chronią się w cieniu, ciekawe, co będzie jutro.
Po 17.00 wracamy do hotelu. Wieczorem idziemy do starego Hoi An. Cudowne lampiony, sklepiki, stragany, kawiarenki. Światła odbijają się w wodzie. Spacerujemy, spacerujemy... Wreszcie wybieramy lokalik na kolację, z widokiem na rzekę. Przeszkadzają nam trochę olbrzymie owady podobne do chrabąszczy, które jak na złość lądują często w pobliżu naszych dziewczyn albo nawet na nich. Ale nic nie jest w stanie zepsuć uroku tego wieczoru...

Zwiedzamy Hue

2010-03-11T23:00:00.000-08:00

Prysznic i śniadanie stawiają nas na nogi. Po 10.00 jesteśmy gotowi do zwiedzania Hue i jazdy do Hoi An. Trochę czekamy na busik. Kiedy przyjeżdża, okazuje się, że braknie w nim miejsca albo na bagaże, albo na jedną z osób. Grupa szybko rozmieszcza się bez marudzenia, w jednym trzyosobowym rzędzie siadają cztery osoby, ale Rafał twardo mówi "nie" i żąda lepszego busika. Po próbach przekładania bagażu, dyskusjach i telefonach przyjeżdża większy busik. Rafał znowu okazał się świetnym pilotem.
Zaczynamy od Zakazanego Miasta. Hue w XIX i na początku XX wieku było stolicą Wietnamu i urzędowali tu cesarze. Na wzór Zakazanego Miasta w Pekinie kazali zbudować swoje, podobno bardziej wyrafinowane. Niestety w czasie wojny Amerykanie zbombardowali je, a to co zostało niszczało za komuny dalej. Obecnie Zakazane Miasto jest na liście UNESCO i płyną tu pieniądze. Niewielka część świeci nowością, większość jest bardzo zniszczona. Mnie świeżo odrestaurowane zabytki pociągają jakoś mniej, zapuszczam się pomiędzy bardziej zniszczone obiekty.
Potem jedziemy do wysokiej pagody wraz z ogrodem, włóczymy się oglądając park i architekturę. Znowu są ładne drzewka bonsai, kwiaty pływające po wodzie.
W programie są jeszcze grobowce dwóch cesarzy. Cesarze w Hue budowali sobie groby już za życia. I nie tylko dla siebie, również dla swoich żon. Były to pałace, w których można było wygodnie mieszkać za życia z wyznaczonym miejscem na grób.
Pierwszy grobowiec jest starszy, rozmieszczony na dużym terenie. Jest tu wiele budynków, stawek, kamienni mandaryni, słoń, konie. Wszystko mocno podniszczone, ale ma swój urok. Marek nie odmawia sobie przyjemności sprawdzenia jak się siedzi na cesarskim tronie.
Drugi grobowiec pochodzi z początków XX wieku. Wszystko jest bardziej zwarte, umieszczone na stoku wzgórza. Na górze można obejrzeć tron cesarski i kilkanaście fotografii z czasów cesarstwa.
Pozostał nam jeszcze przejazd do Hoi An. Po drodze stajemy w restauracji i zamawiamy dwa kociołki zupy rybnej. Dostajemy talerz krewetek - małe nieporozumienie, nikt z obsługi nie mówi po angielsku. Po przekomarzaniu się z kelnerkami krewetki znikają i dostajemy nasze zupy. Smaczne! Możemy ruszać w dalszą drogę.
Hotel w Hoi An jest o niebo lepszy od tego w Hanoi. Czysto, gorąca woda, bezpłatny internet (również WiFi), basen. Zostajemy tu dwie noce - super! Odświeżamy się, ja zostaję przy internecie by uzupełnić zaległości w blogu, Marek i dziewczyny idą do miasta. Po godzinie mogę do nich dołączyć. Ruch tu prawie żaden w porównaniu z Hanoi. Znajdujemy knajpkę, by zjeść kolację. Jedzenie pałeczkami idzie mi już naprawdę nieźle. Tu zupy je się łyżką i pałeczkami (do makaronu pływającego w zupie), inne potrawy albo pałeczkami, albo łyżką i widelcem, przy czym widelec służy do krojenia, a nie do wkładania do ust. Po małym spacerku wracamy do hotelu. Próbujemy kupionego w czasie spaceru alkoholu - chyba nigdy w życiu nie piłem tak niedobrej whisky. Niesmak po wypiciu jednego małego kieliszka nie opuszczał mnie przez pół nocy. Mała pociecha, że duża butelka kosztowała tylko 12 złotych...

Zwiedzamy Hanoi

2010-03-10T23:00:00.000-08:00

Zostawiamy plecaki w jednym pokoju i idziemy zwiedzać Hanoi. Trwa poranny ruch, ludzie jadą do pracy, jedzą w chodnikowych mini-restauracjach, piesze sprzedawczynie próbują sprzedawać swoje towary. Nauczyliśmy się już chodzić wśród skuterów i samochodów (to wcale nie takie trudne, gdy się zna zasady), ale ciągle dziwię się ruchowi kierowców na skrzyżowaniach. Jeśli nie ma świateł fale pojazdów jadących w różnych kierunkach po prostu przenikają się bez zatrzymywania.
Robimy sobie pamiątkową fotkę przy pomniku Lenina i po chwili jesteśmy przy muzeum, w którym zgromadzono eksponaty z obu wojen indochińskich: pierwszej przeciwko Francuzom i drugiej przeciwko Amerykanom.
Rafał jest chory, walczy z gorączką i rozwolnieniem, ale dzielnie nas prowadzi. Po zwiedzaniu mamy chwilę czasu na herbatę.Ciągle jest chłodno i pochmurno, ale przynajmniej nie pada. Właściwie jest dobra pogoda do zwiedzania.
Idziemy szerokimi ulicami wzdłuż kolonialnych budynków. Są tu między innymi ambasady, w tym polska. Po chwili widzimy mauzoleum Ho Chi Minha. Cały plac jest strzeżony, przed wejściem kontrola bagażu jak na lotnisku. Na placu sporo ludzi, jakaś wycieczka młodych dziewczyn w pięknych niebieskich wietnamskich strojach. Do samego mauzoleum wchodzi tylko część naszej grupy, ja zostaję na zewnątrz.
Niejako do kompletu zwiedzamy rezydencję, w której mieszkał narodowy bohater Wietnamu. Nie chciał korzystać z budynku gubernatora, żył w dość prostych, choć gustownych mniejszych domkach na terenie tej rezydencji.
Po domu Wujka Ho przychodzi kolej na pagodę na jednej nodze. Jestem rozczarowany, jest mała, wokół tłumy ludzi. Podobno ma kształt kwiatu lotosu, nie mogę się tego doszukać.
Następne w kolejce jest Muzeum Literatury. Jest poświęcone Konfucjuszowi, była to uczelnia kształcąca mandarynów. Niezwykle ciężko było zdać egzaminy końcowe. Nazwiska osób, którym się to udało wyryte są na kamiennych płytach niesionych przez żółwie. Na dziedzińcach Świątyni Literatury rosną piękne drzewka bonsai.
Trzema taksówkami jedziemy w ostatnie miejsce - do katedry katolickiej. Dwie taksówki dojeżdżają na miejsce, trzecia nie przyjeżdża. Chory Rafał ma dodatkowy kłopot. Katedra jest zamknięta więc wraca do hotelu, gdzie już czeka załoga trzeciej taksówki.
Autobus do Hue, dawnej stolicy Wietnamu, mamy o po 17.00, w hotelu mamy być przed 16.00. Mamy trochę czasu. Jemy obiad i robimy małą rundkę zakupową, ale nie kupujemy nic. Wybór butów jest bardzo duży, ale jakoś nic mnie nie interesuje. Kupować na siłę po prostu dlatego, że jest tanie? Bez sensu.
Spacerując spostrzegamy nagle, że sprzedawcy zaczynają bardzo szybko chować towar z chodników do wnętrza sklepów. Zagadka wyjaśnia się, gdy widzimy akcję milicji zabierającej do samochodu plecaki wywieszone przed sklepem. Widocznie na chodnikach nie wolno wystawiać towarów, tylko nikt tego nie przestrzega. Komuna!
Przenosimy plecaki do biura turystycznego, pod który przyjedzie busik, by zabrać nas na autobus. Mamy jeszcze chwilę czasu, więc idziemy na uliczne piwo. Siedzimy przy ulicy, pijemy piwo, obserwujemy ludzi. Co chwila atakuje nas jakaś kobieta z pamiątkami lub czymś do zjedzenia.
Wracamy do biura by dowiedzieć się, że autobus jest opóźniony. Wreszcie zajeżdża busik i podjeżdżamy do autobusu. Obsługa do miłej nie należy, czekamy pod zamkniętymi drzwiami. Wreszcie drzwi otwierają się i robi się mały kocioł, kilku miejscowych wpycha się przed nami. Ja zostaję na zewnątrz, by załadować plecaki do bagażnika, reszta wskakuje do środka, by zająć miejsca.
Autobus ma tylko miejsca leżące. Trzy rzędy wąskich piętrowych łóżek biegną wzdłuż autobusu, między nimi są dwa przejścia. Chodzić można tylko boso. Łóżka za krótkie jak na Europejczyków, ale lepsze takie łóżka niż siedzenia.
Rafał cały czas czuje się źle, a w dodatku przy wchodzeniu do autobusu ktoś ukradł mu telefon komórkowy. Telefonował z niego przed wchodzeniem do autobusu. Najpierw myślimy, że może zgubił go, ale gdy ktoś telefonuje do niego strona odbierająca odrzuca połączenie. Stanowczo dziś nie jest dobry dzień dla Rafała.
Ze dwie godziny trwa sam wyjazd z Hanoi. Najpierw nie możemy wyruszyć, potem zatrzymujemy się to tu, to tam i zabieramy ludzi. Tuż po wyjeździe z miasta zatrzymujemy się w jakiejś restauracji, a potem już do 9 rano jedziemy bez przerwy.
W autobusie przygotowuję blog, potem idę spać. Trochę niewygodnie, są tylko dwie możliwe pozycje: zwinięcie w łuk na prawym boku bądź zwinięcie w łuk na lewym boku. Ale można spać, na pewno lepiej niż na siedzeniach. Z ubikacji śmierdzi, na szczęście na zapachy jestem odporny.
Rano stwierdzam, że nie mam scyzoryka, który noszę przy pasku. A więc mnie również okradziono. Dzielę się tą informacją z Markiem i dopiero po chwili przypomina mi się, że przełożyłem scyzoryk do plecaka przed kontrolą przy mauzoleum. Sprawdzam w plecaku - jest!
O 9.00 dojeżdżamy do Hue. Czeka już na nas busik, który wiezie nas do hotelu. Nie zostajemy tu na noc, możemy tylko odświeżyć się, zjeść śniadanie i przygotować do zwiedzania Hue.

Halong - ciąg dalszy

2010-03-09T23:00:00.000-08:00

Po chłodnej nocy nastaje chłodny dzień. Zamierzaliśmy się rano wykąpać, ale ja rezygnuję. Nie ze względu na temperaturę, ale na czystość wody. Sporo w niej brudów a mam również podejrzenie, że liczne stojące na kotwicy statki używają morza jako śmietniska.
Temperatura spadła do 16 stopni, wieje wiatr. Większość z nas nie ma ciepłego ubrania i marznie, ale nikt nie narzeka. Po śniadaniu musimy zwolnić kabiny (są przygotowywane dla następnej grupy). Płacimy też za wypite napoje - kelnerka nie pamięta, że cenę wina ustaliliśmy na 20 dolarów i musimy się kłócić. Dopływamy do portu grając w kalambury.
Na brzegu mamy obiad w wielkiej restauracji obsługującej chyba wszystkie zorganizowane wycieczki. Wreszcie jest cieplej. Po obiedzie zaczyna się szturm sprzedawczyń pereł. Jest ich mnóstwo, wciskają do rąk naszyjniki i kolczyki, przy zakupie kilku oferują niższą cenę. My oferujemy połowę ich ceny lub jeszcze mniej, targi są szybkie i dramatyczne, bo za chwilę odjeżdża nasz autobus. Im bliżej autobusu, tym niższe ceny. Gdy wsiadamy negocjacje się nie kończą, trwają przez otwarte okna. Z wrażenia nie robię żadnego zdjęcia.
W autobusie przygotowuję kolejne zaległe wpisy do bloga. Po czterech godzinach docieramy do hotelu. Jestem zmęczony i wyziębiony, idziemy z Grażyną spać. Inni mają więcej energii, ruszają na zakupy. Hanoi jest znane z butów. Podobno jest to rzucana na miejscowy rynek nadprodukcja firm szyjących buty dla zachodnich firm jak Adidas, Reebok, Nike. Są oczywiście dużo tańsze niż w Europie, ale oczywiście obowiązkowo trzeba się targować.
Wieczorem idziemy do teatru na wodzie. To bardzo stara tradycja wietnamska. Teatr jest lalkowy, ale lalki poruszają się po wodzie, sterowane przez lalkarzy znajdujących się z tyłu, za kurtyną. Pokazywane są krótkie historie ludowe i legendy, z których nic nie rozumiem. Do tego zespół gra i śpiewa klasyczne utwory wietnamskie. Poza Wietnamem czegoś takiego zobaczyć nie można, więc warto skorzystać, ale na dłuższą metę jest nudne.
Po teatrze wracamy do hotelu i idziemy spać. Zasypiam szybko, ale budzą mnie jakieś szmery. To chyba szczury. W łazience z kosza są powyciągane papiery. Papiery znajduję też w pionowym szybie z rurami wodociągowymi. Zwierzaków nie widać, ale gdy się kładę chroboty i tupot nóżek znowu się zaczynają. Do rana słyszę skrobanie i tupanie. W innych pokojach jest podobnie, Maria i Dziuniek tracą też część swego jedzenia. Ten hotel pożegnamy bez żalu.

Zatoka Halong

2010-03-08T23:00:00.000-08:00

Rano przychodzi do nas Marek i przynosi Grażynie kwiatek z okazji Dnia Kobiet. Wstał wcześniej i kupił kwiatki dla wszystkich naszych pań. Możemy się (my mężczyźni) od niego uczyć.
Przyjeżdża po nas autobus i jedziemy nad zatokę Halong, na północny wschód od Hanoi. Zatoka jest wpisana przez UNESCO na jakąś listę (chyba nie dziedzictwa kulturowego?). Bierzemy ze sobą tylko minimum rzeczy na jedną noc, plecaki zostają w hotelu.
Mamy wietnamskiego przewodnika, młodego chłopaka bez uśmiechu. Jak słusznie zauważył Marek Wietnamczycy w przeciwieństwie do Tajów i Laotańczyków mają mało radości. Na wstępie mówi nam kilka słów o Hanoi, przez które jedziemy. O zatoce Halong ma mówić na miejscu.
Pada i jest chłodno, trochę powyżej 20 stopni. Po drodze mijamy szereg miasteczek i wsi. Pola ryżowe są zielone, trwa sadzenie ryżu.W miasteczkach ruch, drobne rodzinne firmy zaczynają dzień, trwa zamiatanie przed domami, kwiaciarnie wystawiają kwiaty (8 marca?), warsztaty już pracują.
Na drogach mamy okazję zobaczyć, co można przewozić skuterami. Kaczki to nie problem, ale co myślicie do dużych drzwiach? Nic trudnego? A co powiecie o koniu? Nie wierzycie? Spójrzcie na fotkę! Co prawda koń nie był duży, ale jednak to koń. Trwały wśród nas spory, czy był żywy, ja myślę, że tak.Okrutne, prawda?
Przejazd wraz z postojem na herbatę i zupkę (u wszystkich chorych sensacje żołądkowo-jelitowe zmniejszyły się znacznie) trwa około 4 godzin. Na przystani zastajemy masę turystów, na wodzie masę statków udających stare. Nie myślałem, że wycieczki nad zatokę Halong są tak popularne. To po prostu przemysł. Dopadają nas pierwsze sprzedawczynie pereł. Za 5 krótkich naszyjników chcą 10 dolarów. Perły są niekształtne i nierówne, pochodzą podobno z hodowli. Sprzedawczynie przypalają zapalniczkami perły by pokazać, że nie są sztuczne; ogień rzeczywiście nie zostawia śladu. Marek w przelocie kupuje Teresce naszyjnik (Dzień Kobiet!), wszyscy wsiadamy na statek.
Na statku czeka na nas darmowy lunch, ale za napoje trzeba płacić. Marek stawia wszystkim wino za 20 USD (cena zbita z wyjściowych 25 USD), które mimo starego rocznika okazuje się niezbyt smaczne. Personel statku próbuje nam sprzedawać wyroby z pereł po cenach znacznie wyższych niż na lądzie. Marek zaczyna pertraktacje, Grażyna po targach kupuje bransoletkę i naszyjnik.
Po dwóch godzinach dopływamy do Jaskini Niespodzianek. Jaskinia jest duża i dobrze przygotowana dla turystów, oświetlona, co w pewnym stopniu zabija jej urok. Masa turystów, grupa za grupą. Nasz KOwiec pokazuje nam różne kształty przypominające zwierzęta. Nie słucham, bo szukam dobrych miejsc do fotografowania.
Po jaskini dla chętnych są kajaki. Płyniemy do wysepki, której wnętrze wypełnione jest wodą (ma kształt podobny do korony), do wnętrza można wpłynąć wąskim przejściem, które w czasie przypływu chowa się całkowicie pod wodą. Na pionowych wewnętrznych stokach wyspy biegają małpy.
Po powrocie czeka na nas kolacja i kolejna próba sprzedaży pereł. Wieczorem spotykamy się w jednej z przestronnych kajut na kolejnym wieczorku zapoznawczym. Na statku nie wolno pić wniesionego alkoholu, ale czy Polaków to powstrzyma?...

Pożegnanie Laosu

2010-03-07T23:00:00.000-08:00

Rano jedziemy busikeim z Vang Vieng do stoicy Laosu - Vientianu. Wszyscy czujemy się już dość dobrze, chociaż dolegliwości nie całkiem ustąpiły. Do przejechania mamy 150 km. Kierowca jest nieco bardziej dynamiczny od poprzedniego a droga wyraźnie lepsza. Dzięki temu już po czterech i pół godziny jesteśmy w Vientianie.
Vientian został prawie całkowicie zniszczony na początku XIX wieku w czasie wojny z Syjamem i nie ma tak starych zabytków jak Luang Prabang. Nie jest też żadną metropolią, ma ok. 300.000 mieszkańców, ruch na ulicach jest niewielki. Oglądamy Wielką Stupę, symbol narodowy Laosu, zwiedzamy świątynię Wat Si Saket, oglądamy Patuxai, czyli łuk tryumfalny zbudowany na pamiątkę uniezależnienia się od Francji i paradoksalnie wzorowany na łuku paryskim. W świątyni natrafiamy na jakieś obrzędy połączone z czymś w rodzaju niewielkiej procesji: na początku idą mnisi, potem ludzie świeccy (głównie kobiety), na końcu jedzie samochodem orkiestra. Kobiety tańczą w rytm muzyki.W samej świątyni też trwają obrzędy, na zewnątrz sporo ludzi, w tym młodych mnichów.
Jest nieznośnie gorąco, 38 stopni w cieniu, więc czujemy ulgę docierając do portu lotniczego z klimatyzowanymi pomieszczeniami. Lotnisko jest mniejsze od polskich lotnisk w Gdańsku czy Katowicach, na parkingu mnóstwo miejsca. Wydajemy ostatnie kipy i wsiadamy do Airbusa wietnamskich linii lotniczych.
Lot jest bardzo krótki, ledwo samolot osiąga wysokość przelotową już zaczyna schodzić w dół. Wysiadamy i ulga połączona ze zdziwieniem: niebo jest zachmurzone, mży, a temperatura wynosi tylko dwadzieścia cztery stopnie.
Rafał prosi, byśmy nie żartowali sobie przy kontroli paszportów, jesteśmy w kraju socjalistycznym i możemy mieć problemy. Do okienka kontrolnego pierwszy podchodzi Marek (któż by inny?) i po chwili zostaje cofnięty, a z nim cała grupa. Idziemy z Rafałem do innego biura i tam nasz pilot coś wyjaśnia, po czym bez przeszkód przechodzimy ponownie kontrolę. Okazuje się, że mamy wstawiony niewłaściwy typ wizy - przepisy zmieniły się, a ambasada wietnamska w Warszawie nie dostosowała się do nich. Rafał widział nasze wizy wcześniej i wiedział, że ten problem wyniknie, ale nie odmówił sobie przyjemności stworzenia dla nas dodatkowej przygody.
Z lotniska do hotelu jedziemy około godziny. Ruch jest spory i bardzo dziki. Co prawda jazda prawą stroną jest NA OGÓŁ przestrzegana, ale ustępowanie pierwszeństwa niemal nie występuje. Na skrzyżowaniach skutery (bo jest to większość pojazdów) po prostu wbijają się jakoś w poprzeczny nurt i przebijają się na drugą stronę.
Po zakwaterowaniu idziemy na kolację. Jest chłodno. Ulice wąskie, pełne skuterów, rowerów i samochodów. Chodniki są dokładnie zastawione zaparkowanymi skuterami i ludźmi siedzącymi przed sklepami i restauracjami, dlatego trzeba iść jezdnią pełną pojazdów. Przechodzenie na drugą stronę to sztuka: nie ma świateł ani momentu, kiedy nic nie jedzie. Nikt też nie zatrzymuje się, by przepuścić pieszych. Trzeba lawirować wśród pojazdów idąc tak, by jadący wiedzieli co zamierzasz zrobić.
Po kolacji Rafał zaprasza nas jeszcze na piwo do ulicznej knajpki. Siadamy na małych krzesełkach na chodniku (bez stołów) i dostajemy do spróbowania tutejsze słabiutkie piwo. Za osiem Rafał płaci około 3 zł. Piwo jest cieniutkie, ale za tę cenę... Normalnie 3 zł trzeba płacić za butelkę.
Na zakończenie jeszcze jedna niespodzianka zorganizowana przez Rafała. On zostaje, a my rozchodzimy się parami w odstępach czasu, każda para ma sama wrócić do hotelu. Jako asekurację mamy wizytówki za nazwą i adresem. Ja mam tak kiepską orientację, że musiałbym od razu pytać kogoś o drogę, więc idę razem z Grażyną, Teresą i Markiem. Po drodze spotykamy drugą Grażynę i Stefana, razem dajemy radę bez pytania, chociaż nie bez trudności.
Jutro jedziemy nad zatokę Halong.

Oj lało sie w Laosie

2010-03-06T21:54:00.000-08:00

Około 5 rano mamy pobudkę. Grażyna kilkakrotnie wymiotuje i ma rozwolnienie. Nigdy nie widziałem takich strumieni wody chlustających z ust. Do tego dochodzi silne osłabienie i ból całego ciała. Ja czuję się dobrze, ale też leci ze mnie woda, na szczęście tylko dołem.
Od przyjaciół z grupy Grażyna dostaje lek - Nifuroksazyd. O wycieczce nie ma mowy. Dowiadujemy się, że druga Grażyna też miała ciężką noc, ale jest już lepiej, Marek ma silne rozwolnienie, a Tereska jest już właściwie zdrowa, ale mocno osłabiona.
Grupa jedzie na wycieczkę, ja zostaję z Grażyną. Czuje się bardzo źle, biega co chwilę do ubikacji. Około 10.00 znowu silna akcja z wymiotami. Bierze następne tabletki. Ja aplikuję sobie głodówkę i co trzy godziny łykam po 4 tabletki węgla.
Przygotowuję brakujące wpisy do bloga i w południe wyskakuję na chwilę do kawiarenki internetowej i wrzucam je do na stronkę. Wychodząc nie znajduję swych sandałów (tutaj buty zdejmuje się na ogół przed wejściem do mieszkania czy lokalu). Pamiętam dokładnie, że zostawiałem je z prawej strony schodów - nie ma. Mówię szefowi kawiarenki o problemie a ten rozbrajająco odpowiada mi "Przecież wchodziłeś tamtym wejściem, a nie tym". I ma rację, sandałki stoją w prawej strony schodów.
Po południu z Grażyną zaczyna być lepiej, powoli ale wyraźnie. Już nie wymotuje, do ubikacji nie biega, lecz chodzi. Cały czas czuje się jednak źle, jest osłabiona i połamana.
Po 16.00 grupa wraca z wycieczki. Wszyscy dobrze się bawili, pływali na dętkach po jaskiniach, zjeżdżali po zjeżdżalni do wody (było to nawet trochę niebezpieczne), potem było 10 kilometrów spływu kajakiem. Niestety Marek odwiedził po drodze wszystkie ubikacje, Rafał też czuje się źle. Wszyscy są zmęczeni i idą spać.
Wieczorem próbuję wyjść z Grażyną na zewnątrz, ale robi się jej niedobrze i następuje szybki odwrót. Idę sam i jem pierwszy posiłek dzisiejszego dnia - rosół z kurczaka. Trochę to ryzykowne, bo może dam pożywkę bakteriom działającym w moich jelitach, ale spróbuję. Dla Grażyny biorę gotowany ryż. Wmusza w siebie kilka łyżek.
Po 20.00 odwiedza nas Marek. Przez 4 godziny walczył z gorączką i dreszczami. Tabletki pomogły, czuje się już lepiej, chociaż wcale nie dobrze. Siedzimy jeszcze chwilę razem, ale zmęczenie i osłabienie wpędza nas do łóżek.

Droga do Vang Vieng

2010-03-05T08:00:00.000-08:00

Rano po śniadaniu "na mieście" wchodzę na podwórze przy świątyni i mam okazję porozmawiać z młodymi mnichami, a dokładnie mówiąc z jednym z nich (reszta się przysłuchiwała). Bardzo poprawnym angielskim pytał skąd jestem, jak długo leci się samolotem z Polski do Bangkoku itd. Taka nauka świata i angielskiego jednocześnie. Dzisiaj jedziemy busikiem do następnego miasta, Vang Vieng. To około 200 kilometrów. Po drodze zatrzymujemy się w miejscowej wiosce nieskażonej częstą obecnością turystów. Przyglądają się nam ciekawie dzieci, niektóre z nich dostają długopisy. Domy z drewna i trzciny, dorosłych specjalnie nie widać. Piękne miejsce do fotografowania. Planuję robienie zdjęć dzieci w jedną stronę naszego spaceru a ujęcia samej wioski przy powrocie. Niemile zaskakuje mnie, że gdy dochodzimy do końca wsi podjeżdża nasz busik, drogi powrotnej nie będzie. Cóż, sam sobie jestem winien, nie słuchałem zapowiedzi Rafała. W dalszej drodze stajemy jeszcze na obiad i na miejscowym targu. Nasze dziewczyny zaczynają mieć kłopoty żołądkowo-jelitowe. Grażyna ma "tylko" rozwolnienie, Tereska do tego czuje się bardzo źle.
Za oknami byłyby piękne widoki, gdyby nie mglista zasłona z kurzu. Jedziemy wśród stromych gór porośniętych tropikalną roślinnością. Droga jest niezła jak na miejscowe warunki, ale nasz kierowca jedzie bardzo ostrożnie. Na przebycie 200 km potrzebujemy aż siedmiu godzin.
Dojeżdżamy przed 18.00, po godzinie idziemy do miasta. Tereska zostaje w pokoju, musi odpoczywać.
Vang Vieng to niewielkie miasteczko, ale pełne turystów. Generalnie atrakcje tych okolic można podzielić na dwie grupy. Pierwsza to aktywny wypoczynek: trekking, speleologia, rowery, rafting, kajaki. Druga to dyskoteki i lokale nocne. W Vang Vieng jest mnóstwo "złotej młodzieży", która lubi się bawić i miasteczko doskonale się do tego przygotowało. Nie ma straganów z jedzeniem lecz restauracje, a w nich steki i frytki. Do jednej z nich idziemy na kolację. Ponieważ jesteśmy sporą grupką na wstępie jako gratis dostajemy jointa z marihuaną. Całkiem oficjalnie, chociaż w Laosie to zabronione. Ale tak jak w Tajlandii zabroniona jest prostytucja, a wszędzie jej pełno, tak w Laosie jest z narkotykami. W każdej knajpce Vang Vieng można kupić opium, marihuanę i grzybki halucynogenne.
Po kolacji idziemy jeszcze na masaż laotański, jest podobny jak w Bangkoku, ale tym razem wykonują go mężczyźni. Ciekawa masażystka trafia się Rafałowi - transwestyta, ladyboy.
Ponieważ był(a) mocno zainteresowany(a) naszym przewodnikiem, Rafał wyniósł z zabiegu dość nieprzyjemne wrażenia.
Po kilku próbach znajduję dobrze funkcjonujące WiFi i wreszcie mogę uzupełnić bloga. Kawiarenek internetowych jest tu mnóstwo, ale sprawnie działająca sieć bezprzewodowa jest rzadsza i droższa. A ja wolę wrzucać wszystko na blog z netbooka, bo gdy próbowałem z pen-driva wszystkie polskie czcionki zostały zastąpione miejscowymi.
W ten sposób docieramy do końca dnia, trzeba spać bo dzień był męczący a jutro w planie jaskinie, pływanie na dętkach i kajaki.

Luang Prabang

2010-03-04T23:00:00.000-08:00

Dzień zwiedzania Luang Prabang. Po śniadaniu przy ulicznym straganie zaczynamy od pałacu królewskiego. Ostatnia rodzina królewska została wywieziona przez komunistów na północ Laosu w 1975 roku i ślad po niej zaginął. Pałac nie robi na mnie wielkiego wrażenia, jest sporo posążków buddów, trochę eksponatów dotyczących historii i tradycji Laosu. Potem zwiedzamy trzy świątynie: Wat Xieng Tong, Wat Wisunalat i Phu Si. Rafał opowiada nam sporo o Luang Prabang i tych świątyniach (ma bardzo dużą wiedzę), ale nie może nas oficjalnie oprowadzać, jest to zastrzeżone dla licencjonowanych przewodników. Luang Prabang jest dla Laotańczyków tym, czym Kraków dla Polaków: dawną stolicą i centrum kulturalnym. Świątynie podobają mi się bardzo. Nie są tak pełne przepychu jak w Bangkoku, nie jest ich też tak dużo, nie świecą świeżo odrestaurowanymi szczegółami, ale są bardzo wyważone i czuć ich starość. Nie ma tu też tylu turystów co w Bangkoku co dodatkowo podkreśla element spokoju.
Robimy małą przerwę na lunch w pięknej restauracji z widokiem na Mekong, o wdzięcznej nazwie "Utopia".
Po powrocie do guesthousu i bardzo krótkiej przerwie busikiem wyruszamy do wodospadów. Są ładne i znacznie lepiej przygotowane dla turystów niż te, które widzieliśmy na Ko Chang. Prowadzi do nich droga wśród pięknych drzew i krzewów, są stoły i ławki do wypoczynku, miejsca, gdzie można rozbujać się na linie i skoczyć do wody, a nawet przebieralnie.
Wracamy do Luang Prabang, mieliśmy jeszcze w planie przejażdżkę łodzią po Mekongu, ale wcześniej umówiony przewoźnik odmawia, bo jest zbyt późno - nie chce wracać po ciemku przy tak niskim stanie wody. Rafał szybko decyduje, że spróbujemy znaleźć coś sami na przystani i tam właśnie jedziemy. Normalną łódką nikt nie chce nas zabrać, ale jeden z przewoźników oferuje nam przejazd motorówkami - szybciej, więc wrócimy bezpiecznie. Rafał uzgadnia cenę i wsiadamy na zwykłą łódź motorową, która ma nas dowieźć do motorówek. Po 15 minutach płynięcia lądujemy na mieliźnie. Dopływają do nas motorówki, ale zaczynają się znowu negocjacje cenowe, mimo że wszystko było już ustalone. Rafał nie ustępuje ani dolara i motorówki odpływają. Nasz sternik spycha łódź z mielizny i płyniemy kawałek dalej, gdzie znajdujemy inne motorówki, które akceptują naszą cenę. Brawo Rafał!
Z jednej łodzi przesiadamy się na dwie motorówki. Nasza rusza pierwsza. Mknie szybko, wiatr urywa głowy. Żebyście tylko nie wyobrażali sobie naszych europejskich motorówek, to drewniana łódź z niskimi burtami, tyle że z mocnym silnikiem. Nie ma ani kapoków ani kasków więc dla nieumiejącej pływać Grażyny jest to na pewno silne przeżycie. Masaż pleców uderzających przy każdym podskoku o twarde oparcia ławek mamy gratis.
Widoki są piękne, ale niestety wszystko bardzo silnie zamglone. W powietrzu jest tyle pyłu i dymu z wypalanych traw, że nie mamy co liczyć na piękny zachód słońca. Dopływamy jeszcze do groty, w której jest około 2000 posążków Buddy i wracamy.
Druga łódka miała przygody: sternik nie mógł uruchomić silnika, znalazła się inna motorówka, ale znowu zaczęły się negocjacje cenowe. Nasi nie ustąpili i dogonili nas w grocie.
Wieczorem zwiedzamy jeszcze nocny rynek w Luang Prabang. Jemy na straganach o bardzo dużej ofercie i małej czystości. Część z nas robi sobie masaż stóp.
Wracając do domu z zakupami, gubimy drogę i decydujemy się na wynajęcie tuk-tuka. Okazuje się, że szliśmy dobrze, ale guesthouse był dalej, niż nam się zdawało.
Próbuję wrzucić na bloga zaległe posty, ale internet tak się ślimaczy, że nie daję rady. Siadamy na tarasie przy drinkach opartych na tutejszych alkoholach (butelka miejscowej wódki kosztuje 8 - 12.000 kipów, to jest 3 - 4 złote). Ciekawe, że w sklepie była też Żubrówka i Sobieski (oczywiście po wielokrotnie wyższych cenach).
Jutro jedziemy do Vang Vieng.

Przekraczamy Mekong

2010-03-03T23:00:00.000-08:00

O 5.15. wychodzimy z Markiem na nocny targ. Będziemy dziś jechali autobusem, więc później się wyśpimy. Targ funkcjonuje codziennie od trzeciej do szóstej rano. Jest to hala ze stołami i przylegające do niej tereny ze straganami. Kupują i sprzedają wyłącznie miejscowi, jesteśmy jedynymi "białasami". Towary - tylko spożywcze: mięso, ryby, warzywa, przyprawy. Po obejrzeniu targu idziemy wzdłuż Mekongu czekając na wschód słońca. Robi się jasno, ale słońca nie widać. Prawdopodobnie nie przebija się przez mocno zapylone powietrze. Musimy wracać, bo zbliża się siódma, a my o ósmej wyjeżdżamy.
Busik dowozi nas do przejścia granicznego z Laosem, na Mekongu. Najpierw przechodzimy krótką odprawę paszportową (w budce), potem przepływamy łodziami na drugi brzeg rzeki i znowu odprawa jest w budce. Odprawy celnej nie ma w ogóle. Znajdujemy busik, który ma nas zawieść do Luang Prabang i ruszamy w drogę. Dwie osoby z naszej grupy muszą jechać innym busem, bo nasz zabiera tylko 10 osób.
Zaczynamy podróż o 10.00, ale nawet nie wyjeżdżamy za miasto i już stajemy i czekamy. Prawdopodobnie na to, aż drugi busik zbierze komplet. Trwa to około godziny, na szczęście są piękne widoki i mogę trochę pofotografować.
Wreszcie wyjeżdżamy naprawdę. Mamy do pokonania około 400 km, liczymy więc na 6 - 7 godzin jazdy. Zapytany kierowca mówi o 10 -15 godzin. Wkrótce rozumiemy, dlaczego. Droga staje się coraz gorsza, najpierw są to duże dziury w jezdni, potem całe odcinki pozbawione asfaltu. Teren jest górzysty, ciągłe zakręty na prawo i lewo, połączone z intensywnym podskakiwaniem na wybojach. O spaniu nie ma mowy. Do tego nasz busik jest ciasny, kolana mam oparte o poprzednie siedzenie bez możliwości manewru. 10 - 15 godzin to będzie niezłe przeżycie.
Widoki za oknami piękne. Przejeżdżamy przez wioski pełne domków na palach, zbudowanych z drewna i trzciny. We wsiach toczy się życie, biegają dzieci, kobiety coś gotują na ogniskach.
Na posiłek zatrzymujemy się tylko raz, restauracja i mieszkanie w jednym. Kuchnia jest na sali, możemy oglądać przygotowywanie potraw.
Wkraczamy na obszar budowy drogi. Droga o szerokości 6 - 8 metrów jest na wielokilometrowym odcinku w połowie wyłączona z ruchu. Robotnicy ręcznie murują obrzeża drogi, cięższy sprzęt wyrównuje teren.Wszystko pokryte jest pyłem, każdy przejeżdżający samochód pozostawia za sobą tuman kurzu. A deszcz będzie dopiero za kilka miesięcy.
Musimy odczekać swoje przepuszczając samochody z przeciwnej strony. Nie do wiary, że jedziemy główną drogą łączącą Laos z Chinami.
Do Luang Prabang dojeżdżamy po 22.00. Szybko zajmujemy pokoje i ruszamy do miasta, by coś zjeść. Rafał opowiadał nam o olbrzymich problemach żołądkowo-jelitowych jednej z poprzednich grup, właśnie w Laosie, jesteśmy więc ostrożni w doborze potraw i dezynfekujemy posiłki alkoholem.
Wszyscy jesteśmy bardzo zmęczeni, wracamy do guest housu i szybko zasypiamy.

Droga do granicy

2010-03-02T23:00:00.000-08:00

Dziś mamy dotrzeć autobusem na granicę z Laosem, do Chiang Kong. Śpimy trochę dłużej, po śniadaniu część grupy jedzie oglądać tygrysy. Grażyna i ja szukamy Wi-Fi, umieszczam następne posty na blogu a Grażyna wchodzi do swego komputera firmowego w Elblągu i księguje skomplikowaną fakturę zaliczkową (prośbę o to dostała e-mailem). Internet jest niesamowity!
W południe ładujemy się do klimatyzowanego, dość wygodnego busa i ruszamy. Jazda trwa około 5 godzin, po drodze zatrzymujemy się kilka razy na parkingach z restauracjami i targowiskach. Nie jedziemy już autostradą, droga wije się, wznosi i opada, ale jej stan jest bardzo dobry. Mamy również jeden element zwiedzania.- świątynia Wat Rong Kun, niestety nie pamiętam nazwy miejscowości. Świątynia jest nowa i zupełnie inna niż dotychczas przez nas oglądane, jak pałac ze śniegu i lodu. Jej budowę zaczęto w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, kosztowała do tej pory 10 milionów dolarów i jeszcze dużo zostało do zrobienia. Na zewnątrz można fotografować, w środku - nie. A szkoda, bo jest ciekawie. Malowidła obejmują zarówno Buddę, jak i bohaterów filmów, na przykład Matrixa. Całość jednak nie jest kiczem, skłania do zastanowienia, pozwala doszukiwać się wielu znaczeń.
Do Chiang Kong dojeżdżamy o zmierzchu. Nasz guesthouse jest 200 metrów od Mekongu. Miasteczko jest senne, mało się dzieje. Na boisku trwa aerobic, chyba dla uczennic. W Mekongu poziom wody rzeczywiście dość niski. Tu właśnie jest przejście graniczne między Tajlandią i Laosem. Jutro rano będziemy je przekraczać, by dojechać do Luanprabang.

Okolice Chiang Mai

2010-03-01T23:00:00.000-08:00

Rano jedziemy prawie wszyscy na całodniową wycieczkę. Klimatyzowany busik wiezie nas najpierw na farmę słoni. Na słoniach jeździliśmy już na Ko Chang i nie spodziewamy się nic innego. Mylimy się. Pokazy są bardziej profesjonalne, słoni jest dużo więcej, trenerzy jednolicie ubrani. Słonie pokazują sztuki typu cyrkowego (na przykład strzały na bramkę piłką nożną, gra na harmonijkach ustnych (może nie tyle gra, co wydawanie dźwięku) i wiele innych. Największe wrażenie robi malowanie na sztalugach obrazów, na oczach widzów.
Po pokazach jedziemy powozami zaprzężonymi w woły przez wieś i pola. Docieramy na mały "pasaż handlowy" z ubranymi w stroje ludowe sprzedawczyniami. Tu czekamy na słonie, na których grzbietach jedziemy chyba koło godziny. Droga jest trudniejsza, niż na Ko Chang, nie ma kąpieli słoni i nie możemy pojeździć na ich głowach.
Następuje obiad, bogaty szwedzki stół z wieloma potrawami. Wszystko jest zorganizowanie bardzo profesjonalnie, czuć rękę fachowców. Teraz następuje spływ tratwami po łagodnej rzeczce. Przed wejściem na tratwę można pożyczyć (bezpłatnie) kapelusz. Naprawdę pomyślano o wszystkim - temperatura jest rzędu 35 stopni w cieniu, a płyniemy głównie w słońcu.
Na tym kończy się pobyt na farmie słoni, ale nie wycieczka. Jedziemy do wsi kobiet-żyraf. Jest to wieś uciekinierów z górskich terenów Birmy.Kobiety od dziecka zakładają na szyję obręcze wydłużające szyję i w wieku dojrzałym mają je znacznie dłuższe niż standard. Noszą też podobne obręcze na nogach, ale to już tylko dla ozdoby. Niektóre mają nietypowo ozdobione uszy - wielkimi pierścionkami rozciągającymi otwory.
We wsi są prawie wyłącznie kobiety i dzieci. Mężczyźni zarabiają pieniądze gdzie indziej. Właściwie nie oglądamy wsi tylko stragany. Ceny są wszędzie identyczne - jest to komuna, w której wszyscy pracują na wspólne konto.
Dalej jedziemy na farmę motyli i storczyków. Nie jest duża, ale wrażeń nie brakuje, masa kolorów. Wreszcie wracamy do domu i możemy chwilę odpocząć. Wycieczka trwała około 6-7 godzin. Dla zainteresowanych informacja o koszcie:1300 bathów na osobę (z obiadem i transportem).
Po odpoczynku idziemy do miasta. Jemy obiad w sympatycznej rodzinnej knajpce, ostre rzeczy znosimy coraz lepiej. Na razie zawsze można zamówić też rzeczy mało ostre, dla obcokrajowców, ale chcemy trochę potrenować. Potem spacer po nocnym targowisku i masaż stóp. Po 21.30 jesteśmy w domu. Myślicie, że to już koniec? Mylicie się. Po pięciu minutach na oddech część z nas wyrusza na zawody tajskiego boksu. Trochę się spóźniamy, ale jeszcze wiele walk przed nami, od dzieci do dojrzałych zawodników. Sala nie jest wielka, nie jest też pełna. Miejsca przydziela nam ładna dziewczyna, Rafał zwraca nam uwagę, że jest to transwestyta. W Tajlandii ich nie brakuje, jeden (jedna?) pracuje też w naszym guesthausie.
Walki odbieramy dość różnie, Mnie jest nawet dość trudno ocenić, kto ma przewagę. Na pewno bardziej by mnie wciągnęło, gdybym lepiej się na tym znał. Ciekawe są rytuały przed walką, zaklinanie narożników, jakaś modlitwa czy medytacja. Nie tak widowiskowe jak w sumo, ale fajne.
Jest jeden nokaut, ale akurat byłem nieuważny a powtórki nie było. Interesująca była walka czterech zawodników (równocześnie) z zawiązanymi oczami. Oczywiście był to zabawa, ale co chwila ktoś dostawał i padał, nie wyłączając sędziego (jego zadaniem było głównie naprowadzanie zawodników na siebie).
Główna walka, w kategorii do 100 kg dotyczy Anglika i Taja. Anglik jest wyraźnie otyły i porusza się jak czołg, pracując głównie rękami. Taj jest szczuplejszy i szybszy, używa głównie nóg (jak zresztą wszyscy wcześniejsi zawodnicy). Po pięciu rundach wygrywa na punkty Taj.
Wracamy do domu po pierwszej w nocy. I w ten sposób kończy się historia tego pełnego wrażeń dnia.

Świątynie Chiang Mai

2010-02-28T23:00:00.000-08:00

Do Chiang Mai przyjeżdżamy o 6.30 rano. W nocy w autobusie było dość chłodno za sprawą szalejącej klimatyzacji, siedziałem więc w polarze. Zamierzałem zdjąć polar po wyjściu z autobusu, ale okazało się, że na dworze w polarze również jest chłodno! Ze zdziwieniem czytam na zegarku, że temperatura wynosi 24 stopnie. Po funkcjonowaniu przez tydzień w temperaturach powyżej 30 stopni odbiera się to jako zimno.
Czeka już na nas samochód, ładujemy na dach bagaże i jedziemy do guest house Nice Place 2 (jakiego polskiego słowa użyć zamiast "guest house"? pensjonat?).Nice Place jest w starym centrum Chiang Mai. Pokoje przyzwoite, przed głównym budynkiem basenik. Do 11.00 wypoczynek, potem śniadanie i zaczynamy zwiedzanie Chiang Mai. Zostaniemy tu o dzień dłużej, bo poziom wody w Mekongu spadł do tego stopnia, że wstrzymano wszystkie rejsy łodziami. Przewidziane planem dwudniowe płynięcie łodziami po Mekongu wypada z naszego planu i w to miejsce musimy zrobić coś innego.
Wynajętym samochodem jedziemy najpierw za miasto, na górę Doi Suthep, gdzie jest jedna z najważniejszych świątyń. Prowadzi do niej ponad 300 schodków. Na górze oprócz świątyni i towarzyszących budynków jest stupa i dużo posągów. Tutaj również jest bardzo wielu ludzi, turystów i miejscowych buddystów.
Wracamy do miasta, gdzie zwiedzamy jeszcze trzy inne świątynie: Wat Phra Singh, Wat Chedi Luang i Wat Chiang Mung. Najstarsze ich budowle (najczęściej stupy) pamiętają czasy państwa Lanna mającego początek w XIII wieku. W Wat Chedi Luang robi na nas duże wrażenie nieporuszony medytujący mnich. Rafał mówi nam, że medytuje tak od 1968 roku! Możemy robić fotki, ale bez błyskania lampą. Dopiero po godzinie Rafał wyjaśnia, że medytujący mnich był figurą woskową...
Prawdę mówiąc wszystko znowu zaczyna mi się mieszać, za dużo wrażeń, posągów, świątyń. W Chiang Mai jest podobno 700 świątyń buddyjskich, my widzieliśmy cztery co daje ogólne wyobrażenie, ale na pewno nie znajomość zabytków miasta.
Wracamy do bazy, po odpoczynku znowu wychodzimy do miasta. Dzisiaj jest niedziela i wzdłuż jednej z głównych ulic działa targowisko. Znowu setki straganów, zespoły muzyczne, turyści, przez głośniki jakieś informacje po tajsku. Zbaczamy na przylegający do ulicy plac "gastronomiczny" (tu również znajdujemy posągi Buddy, tuż przy stoiskach i stołach). Z głośników zaczyna płynąć poważna melodia i nagle wszyscy stają na baczność. Wszystko zamiera. To hymn tajski. Niesamowite przejście z pełnego gwaru i ruchu do "zamrożenia". Muzyka przestaje grać i wszystko wraca do normy.
Jemy niewielki obiad i idziemy dalej. Zapada noc. Z niedzielnego targowiska przechodzimy na bazar nocny, który jest tu codziennie. Znowu parada straganów. Próbujemy sushi (40 bathów czyli 4 złote za sporą porcję!).
Wieczorem całą grupą siadamy przy basenie na wieczorku zapoznawczym, bardzo przyzwoicie, do 2 w nocy...

Bangkok

2010-02-27T23:00:00.000-08:00

Wstajemy krótko po 6.00. Prysznic, pakowanie i o 7.15 wychodzimy na śniadanie. Jemy je w ulicznej knajpce.
Po ósmej wychodzimy na zwiedzanie zabytków Bangkoku. Po drodze zanosimy dwa worki z niepotrzebnymi nam ciepłymi rzeczami na przechowanie do jakiegoś biura turystycznego. Miało być otwarte od ósmej, ale nikogo nie ma. Rafał zostaje, a my mamy pół godziny na spacer po deptaku. Tu dopiero zaczyna się życie, trwa sprzątanie i otwieranie knajpek.
Po 9.00 idziemy pieszo do Pałacu Królewskiego. Mamy niecałe dwie godziny na zwiedzanie. Właściwie samego pałacu nie można zwiedzać, a tylko oglądać z zewnątrz, ale w jednym pakiecie jest zwiedzanie kompleksu świątyń przyległych do pałacu. A tu jest dużo do oglądania. Mnóstwo ludzi, mnóstwo zabytków. Można się w tym pogubić. Znowu żar leje się z nieba, a ja gdzieś zgubiłem czapeczkę...
Najważniejszy jest tutaj posąg Szmaragdowego Buddy znajdujący się w Wat Pra Kaeo (Wat znaczy "świątynia"). Jest nie ze szmaragdu, lecz z jadelitu. Niewielki, umieszczony wysoko, trzy razy w roku ma zamienianą przez króla szatę. Stanowi dla Tajlandczyków świętość. Nie wolno go fotografować. Oprócz tego na pobliskim terenie jest mnóstwo stup, małych świątyń, rzeźb. Wszystko bardzo gęsto upakowane, łatwo stracić orientację.
Czas mija szybko, opuszczamy teren pałacu i idziemy obejrzeć świątynię Wat Po z posągiem leżącego Buddy. Jest olbrzymi, 46 m długości, 16 wysokości. Przy świątyni dużo innych ciekawych budynków, stup, posągów Buddy... Żyją tu podobno mnisi, ale niewielu ich widać.
Po zwiedzaniu godzinna przejażdżka łódką po kanałach Thonburi. Bangkok był nazywany Wenecją Wschodu (ze względu na ilość, a nie piękno kanałów). Silnik naszej łódeczki trochę kaprysi, ale w końcu się rozkręca a nasz sternik daje kilka popisów szybkości. Mijamy domy na palach o najczęściej bardzo niskim standardzie, mały targ na wodzie, zaczepia nas sprzedawczyni w łódce z towarami.
Po przejażdżce łódką wracamy tuk-tukiem do hotelu, ale do pokojów nie mamy już wstępu. Idziemy zatem wypić cudowne zimne piwo i zjeść jakiś drobiazg. Marek odbiera z prania ciuchy (30 bathów/kg). Trochę wędrujemy po uliczkach, potem hotel, potem obiad, potem znowu hotel... Oczekiwanie na autobus do Chiang Mai na północy Tajlandii (700km), który ma przyjechać o 17.30. Przyjeżdża o 18.00.
Autobus jest piętrowy, z klimatyzacją i ubikacją, ale siedzenia w nim są takie sobie.Kierowca początkowo zapomniał włączyć klimatyzację i znowu spływamy potem. Gdy klima zaczyna pracować robi się z kolei trochę za zimno. Na szczęście jesteśmy na to przygotowani. Kontynuujemy wieczorek zapoznawczy, około 22.00 większość odpływa. W nocy autobus zatrzymuje się dwukrotnie na 20 minutowy postój, można coś zjeść i skorzystać z toalet, czystych, choć innych niż europejskie. W Chiang Mai będziemy około szóstej rano.

Znowu w Bangkoku

2010-02-26T23:30:00.000-08:00

Po śniadaniu czekamy na przybycie grupy z lotniska. Niestety po 11.00, gdy spotykamy się z naszym pilotem Rafałem, okazuje się, że samolot ma 10 godzin opóźnienia. Oznacza to, że nasi towarzysze wyprawy będą na lotnisku nie wcześniej niż o 18.00. Rafał proponuje nam samodzielną wycieczkę po Bangkoku, opisuje nam trasę, a my chętnie przystajemy na jego propozycję.
Ruszamy tramwajem (autobusem?) wodnym. Całkiem spory stateczek i dużo ludzi.. Na wodzie jest duży ruch, statki i małe łódeczki. Fajne widoki, świątynie, mosty, wieżowce. Po około pół godzinie wysiadamy. Dalej idziemy przez dzielnicę chińską (China Town). Jest dużo śladów niedawnych obchodów chińskiego nowego roku, nad ulicami został jeszcze świąteczny wystrój. Na wąskich chodnikach jest tu mnóstwo straganów, dwóm osobom trudno się minąć w pozostałym przejściu. Stragany często są bardzo kolorowe, dominuje czerwień i złoto.
Dochodzimy do świątyni Wat Tiramit. Jest tu posąg Buddy o wysokości około 3 m, ze złota (pięć ton!). Znajduje się w pięknej świątyni, jest tu jednak nieustanny ruch, brak atmosfery spokoju. Jest to jednocześnie płatna atrakcja dla turystów i miejsce kultu religijnego.
Po świątyni idziemy na stację metra przy dworcu kolejowym, po drodze zatrzymując się na wspaniałe zimne piwo i mały posiłek. W metrze wreszcie przyjemny chłód, niestety tylko na pięć minut bo trasa jest krótka Wszędzie czyściutko, cały skraj peronów jest zabudowany szklaną ścianą z automatycznie rozsuwanymi drzwiami. Drzwi wagonów zatrzymują się dokładnie przed drzwiami tej ściany. Nikt nie może przypadkowo czy celowo wpaść pod pociąg. Przesiadamy się na Sky Train, kolejkę jeżdżącą na specjalnym torze ponad ulicami, Coś jakby przeciwieństwo metra. Wysiadamy przy Stadionie Narodowym. Szukamy domu Jima Thompsona, architekta, który stworzył sobie rezydencję z ogrodem komponując ją z siedmiu starych domów tajskich. Trudno nam jest go znaleźć i wreszcie korzystamy z tuk-tuka (motorowej rikszy). Dziś znowu jest upał, około 34 stopni i pot z nas się leje.
Rezydencja jest rzeczywiście piękna. Thompson zgromadził kolekcję może trochę niespójną, bo niektóre tajskie pomieszczenia są wyłożone marmurem a posągi buddyjskie sąsiadują z hinduistycznymi, ale wszystko to jest naprawdę piękne.
Już po 17.00, pora zbierać się do powrotu. Jesteśmy teraz w centrum handlowym, wchodzimy do jednego z marketów. Olbrzymi wybór, mnóstwo sklepów, wiele pięter, wszystko lśni czystością. Nic nie kupujemy, ciekawsze są stragany na Kao San.
Marek targuje się uparcie o cenę tuk-tuka. Osiąga 200 bathów i wracamy do hotelu. Po krótkiej przerwie idziemy spróbować masażu tajskiego. Godzina dość intensywnego rozciągania i masowania kosztuje 180 bathów. Drobne dziewczyny mają sporo siły, przechodzą mięsień po mięśniu, również chodzą po nas swymi małymi stópkami. Fajne uczucie...
Grupa zjawia się w hotelu po 22.00. Idziemy razem na Kao San. Oprócz handlu kipi życie nocne, dyskoteki, restauracje. Myślicie, że pomijam pikantne szczegóły?... Nie, dzielnice czerwonych latarni są gdzie indziej. Wybieraliśmy się tam dzisiaj, ale już nie zdążymy. Może innym razem. Próbujemy smażonych owadów. Dla mnie po prostu bez smaku, jak chipsy bez jakichkolwiek przypraw. Wolę naleśniki.
Siadamy jeszcze na pół godziny przy piwie - taki skrócony wieczorek zapoznawczy. Jest nas teraz 11 osób plus przewodnik. O pierwszej wracamy do hotelu, jutro o ósmej mamy zwolnić pokoje i wyruszyć na zwiedzanie miasta.

Wyjazd z Ko Chang

2010-02-25T23:00:00.000-08:00

Czas na powrót do Bangkoku. Po śniadaniu, przed 10.00 wyruszamy. Najpierw próbujemy z Markiem ściągnąć jakiś busik do ośrodka, by nie targać plecaków pod górę. Nie udaje się, zatrzymane auta zgodnie chcą od nas 800 bathów za podwiezienie na prom i równocześnie informują, że za 10 minut będzie normalny autobus wożący tam ludzi. Wracamy zatem do domków, wrzucamy na plecy sprzęt i ruszamy. Stajemy przy szosie w oczekiwaniu "autobusu", ale nic nie przyjeżdża. Jeszcze kilka taksówek typu pickup proponuje nam podwiezienie, ale cena jest niezmienna. Za to autobus z okolic 10.00 pewnie nam uciekł, bo wszyscy mówią o 11.00. Musimy poczekać 45 minut.
Wreszcie busik przyjeżdża. Nie bardzo rozumiem, czym różni się od wcześniej zatrzymujących się taksówek (oprócz stroju kierowcy - taksówkarze mieli nienaganne mundurki), ale cena jest 100 bathów od osoby. Ładujemy bagaże na dach i jedziemy.
Na prom trafiamy idealnie, jest mniejszy niż poprzednio. Kupujemy chłodne napoje. Przy 32 stopniach chwila niesienia ciężkich plecaków powoduje, że spływamy potem. Na promie sporo par europejsko-tajskich (zawsze on - europejczyk, ona - Tajka). Zresztą na wyspie takie pary spotykaliśmy również często.
Na przystani czeka już na nas taksówka i wiezie nas przez około pół godziny na przystanek autobusowy do Bangkoku. Tam znowu mamy szansę schłodzić się piwem, po 30 minutach nadjeżdża autobus (240 bathów na osobę za kurs ok. 400 km). Ma klimatyzację (ważne, bo na zewnątrz jest już 35 stopni w cieniu). Dostajemy napoje, ciasteczka. Autobus ma ubikację, z której przez jakiś czas niemiłosiernie śmierdzi. Przeszkadza mi głośno hałasująca klimatyzacja, tuż nad naszymi głowami.
Jazda trwa 6 godzin, z kilkoma dłuższymi postojami. Przygotowuję blog z wczorajszego dnia, trochę przysypiam.
Wjazd do Bangkoku robi wrażenie. Potężne estakady, rozjazdy, wielopasmowe drogi biegnące obok siebie. Wieżowce, budynki przemysłowe, potężne bilboardy wielokrotnie większe od spotykanych w Polsce. Również nie brakuje budynków zaniedbanych.
Wysiadamy na wschodnim dworcu autobusowym. Zatrzymujemy taksówkę i pokazujemy taksówkarzowi nazwę i adres hotelu. Wie, gdzie to jest. Zgadzamy się na 300 bathów za kurs. Taksówkarz jest przez chwilę przestraszony ilością naszego bagażu, ale pomimo instalacji gazowej w jego bagażniku dajemy sobie radę, tylko jeden duży plecak musimy mieć na kolanach na tylnym siedzeniu. Rozpoczyna się widok z innej perspektywy. Jest już noc, ulice pełne aut i skuterów, ale nie zakorkowane. Teraz taksówkarz przyznaje się, że nie wie, gdzie jest nasz hotel. Ulicę zna, ale hotelu nie kojarzy. Pyta, czy mamy telefon do hotelu. Nie mamy. Gdzieś próbuje wydzwaniać, ale nie dostaje żadnej informacji. Mimo tego nie ma ani śladu zdenerwowania czy złości, raczej rozbawienie. Wreszcie staje, by zapytać kogoś z miejscowych i okazuje się, że jesteśmy 50 m od hotelu! Miał nosa!
Mamy pokoje z klimatyzacją, 550 bathów za pokój. To miłe po kilku dniach chłodzenia się wyłącznie wentylatorami. Pokoje są bardzo proste, ale czyste, z prysznicem, ciepłą wodą, europejską muszlą klozetową.
Po bardzo krótkiej przerwie ruszamy na kolację. Jesteśmy w dzielnicy turystycznej, dużo białych turystów i zarabiających na nich restauracji, straganów, ulicznych handlarzy. Po kolacji idziemy wzdłuż oświetlonej ulicy ze straganami. Ciuchy, pamiątki, jedzenie... Wrażenie robi na nas stragan z przekąskami z owadów, smażone stonogi i tego typu rzeczy. Tym razem nie decydujemy się na degustację.
Wracamy do hotelu by posiedzieć trochę przy drinkach. Jutro przyjeżdża reszta ekipy i być może nasza wycieczka stanie się jeszcze bardziej intensywna. Czy będzie czas na pisanie bloga...?

Skutery

2010-02-24T23:00:00.000-08:00

Około 9.00 wypożyczamy w naszym ośrodku dwa skutery (200 THB za dobę). Ponieważ nigdy nie jechałem takim pojazdem a motocykla próbowałem bardzo dawno, najpierw chcę przejechać się bez pasażera. Ruszamy z Markiem do szosą na północ. Po drodze tankujemy paliwo, na straganie, rozlewane z butelek. Szosa jest kręta i ma dużo naprawdę ostrych podjazdów i zjazdów. Dodatkowym utrudnieniem jest ruch lewostronny. Sam skuter dość prosty do prowadzenia, ale na zakrętach trzeba uważać a przed podjazdem dobrze jest go rozpędzić. Gorzej, gdy na ostrym podjeździe są też ostre zakręty.
Najpierw jedziemy razem z naszymi paniami tylko kawałek i zatrzymujemy się na śniadanie. Przy śniadaniu Marek z Grażyną studiują mapę by ustalić cel wycieczki. Najpierw jedziemy na północ, do wodospadów. Przed wodospadami niemiła niespodzianka: najpierw płatny parking, potem płatne wejście do parku narodowego. 200 bathów od osoby to sporo, ale skoro już tu jesteśmy...
Do wodospadów trzeba przejść 700m przez las, przez górki i dolinki. Jest gorąco, 32 stopnie w cieniu. Spływamy potem. Wreszcie są! Nic imponującego, ale kąpiel jest niezwykle przyjemna, bo woda jest chłodna (myślę, że około 24 stopni). Przy wodospadach spotykamy pierwszy raz Polaków. Jako ciekawostkę można dodać, że również tutaj jest bardzo dużo Rosjan.
Obserwujemy zabawy miejscowych chłopców. Wchodzą na skałę i skaczą do wody. Jeden z nich boi się skoczyć, ale nie potrafi również zejść. Po dopingu zgromadzonej publiczności jednak rzuca się do wody, za co zbiera burzę oklasków.
Wracamy do skuterów, pijemy spokojnie napoje chłodzące i chcemy jechać dalej. Okazuje się, że Marek zgubił kluczyk od skutera. Prawdopodobnie wypadł mu z kieszeni przy wejściu na teren wodospadów. Wracamy więc szybko, dziewczyny zostają w restauracji. Kluczyk czeka już u strażnika. Wracamy do dziewczyn, zamawiamy na spółkę kurczaka... Świetny. Miło się siedzi, ale komu w drogę, temu czas. Jedziemy teraz na najbliższą plażę i znowu faza próżnowania. Jest odpływ i trochę trzeba przejść, by z nagrzanego piasku dojść do wody. Słodkie lenistwo jest tym razem krótkie. Pakujemy się, Tereska próbuje jazdy skuterem, który wymyka się jej spod kontroli. Na szczęście opanowuje sytuację.
Ruszamy dalej na północ. Przejeżdżamy przez bardzo zatłoczone miejscowości. Jest tu też więcej nowoczesnych lokali, bardziej w europejskim stylu. Nasza Lonely Beach jest dużo bardziej egzotyczna. Dojeżdżamy do promu, krótki postój i czas wracać, bo zaraz będzie ciemno. Po drodze rzut okiem z miejsca widokowego na zapalające się światła nadbrzeżnej miejscowości.
Po powrocie odświeżamy się i idziemy na kolację. Najpierw naleśniki, by zabić pierwszy głód, potem spokojnie w knajpce próbujemy nowych potraw i naszej odporności na ostre przyprawy. Sprawdzamy jeszcze pocztę w kawiarence internetowej i wracamy do ośrodka. Siedzimy prawie do drugiej w nocy przed domkami sącząc drinki, nucąc piosenki (dokładnie tak, cicho nucąc, wcale nie na całe gardło), rozmawiając na przeróżne tematy.
To nasza zielona noc na Ko Chang.

Wycieczka statkiem

2010-02-22T23:00:00.000-08:00

Po dość późnym śniadaniu samochód zawozi nas na plażę, z której zabiera nas stateczek (trzeba dopłynąć do niego szalupą). Po 10.00 startujemy. Statek ma dwa pokłady, górny jest osłonięty od słońca daszkiem i leżą na nim materace. Na dole są klasyczne drewniane ławki. Zaczynamy pięciogodzinną podróż wśród wysepek. Są porośnięte lasem i skaliste, tylko czasami spotyka się piaszczystą plażę.
Po dwóch godzinach rzucamy kotwicę przy jednej z wysepek. Właściwie trudno nazwać to wysepką, ma może 200 metrów długości. Zatrzymujemy się, by popływać z rurką. Rafa nie jest tak bajecznie kolorowa, jak na filmach z Egiptu czy Australii, nie ma też tak wielu barwnych ryb, ale warto spędzić tu trochę czasu.
Po 40 minutach ruszamy na następną wysepkę, tym razem trochę większą. Znowu 40 minut pływania z rurką, trochę większa różnorodność. Marek robi fotki swym wodoodpornym aparatem.
Następny postój jest inny. Cumujemy przy drewnianym pomoście przy plaży. Wyjście na pomost wymaga trochę sprawności: trap to zwykła deska przerzucona między statkiem a pomostem, w dodatku trzeba obejść drewnianą barierkę, by na tą deskę wejść. Zero BHP.
Pijemy piwo, by schłodzić organizm i idziemy na piękną piaszczystą plażę. Woda jak marzenie, i kolor, i temperatura. Za pasem piachu zaczyna się płytka rafa, trzeba uważać, by nie zaczepić o nią brzuchem. Godzina mija szybko, wracamy na statek. Wszyscy są już zmęczeni słońcem, część przysypia. Mijamy jeszcze Małpią Skałę. Załoga statku rzuca na skałę banany, a małpy łapią je i uciekają. Wiele statków przybija tu każdego dnia i małpy mają bezpłatny bufet.
O 17.00 jesteśmy w punkcie wyjścia. Dobijamy szalupą do brzegu i pieszo wracamy szosą do ośrodka. Na przewodach elektrycznych i telefonicznych biegają małpy. Dużo bliżej niż na Małpiej Skale.
Prysznic, odpoczynek i idziemy na kolację. Mimo kremowania jesteśmy lekko spaleni, zwłaszcza Marek i ja. Jutro trzeba będzie uważać.
Kolację jemy w drewnianej restauracji na samym brzegu morza. Świętujemy urodziny Grażyny. Jak zwykle zamawiamy różne potrawy, w tym ostre i każdy próbuje wszystkiego. Czasem zdarzają się kęsy tak palące, że na chwilę trzeba przerwać jedzenie, łzy stają w oczach, język i gardło płoną, a za chwilę trzeba wydmuchiwać nos. Ale jest coraz lepiej, nasz "próg bólu" przesuwa się coraz bardziej, coraz lepiej czujemy smak ostrych rzeczy. No i nie wszystko jest ostre.
Obżarci wracamy pieszo z powrotem. Gra muzyka, lokale działają. Dziś przyciągają klientów pokazami ogni. Po drodze nie możemy odmówić sobie naleśnika z mango. Naleśnik jest smaczny, ale chyba większą frajdę daje patrzenie na samo jego smażenie na małym straganiku.
Jesteśmy w ośrodku o 23.00. Zamykamy imprezę urodzinową jeszcze jednym drinkiem i zmęczeni wrażeniami idziemy spać.

Słonie

2010-02-21T23:00:00.000-08:00

O ósmej idziemy z Markiem rozeznać temat słoni i być może kupić śniadanie. Za wcześnie. Wszystko jeszcze pozamykane. Robimy więc spacer szosą, wracamy wybrzeżem. Jest odpływ i dzięki temu możemy przejść brzegiem po mokrych, śliskich kamieniach.
Śniadanie jemy w ośrodku, tutaj też załatwiamy na dzisiaj dwugodzinną przejażdżkę na słoniach, a na jutro wycieczkę stateczkiem po pobliskich wyspach.
Do 14.00 opalamy się, potem przyjeżdża po nas samochód. Jedziemy około 10 minut. Po krótkim oczekiwaniu siedzimy na słoniach. Ławeczka jest skromna i przy każdym kroku słonia przechyla się na prawo i lewo, ale jest bezpiecznie. Nasz przewodnik steruje wielkim zwierzakiem dotykając w różny sposób nogami jego uszu. Wydaje też polecenia głosem. Jedziemy przez las, mijamy ponacinane drzewa kauczukowe, z których lateks spływa do pojemników. Dojeżdżamy do małego jeziorka, gdzie słonie się kąpią. Możemy wsiąść na nie w wodzie i pobawić się w mycie.
W drodze powrotnej nasz przewodnik przypomina sobie, że czegoś zapomniał i wraca biegiem zostawiając nas na grzbiecie zwierzaka. Ten nie zastanawia się i rusza w górę zbocza szukając czegoś do jedzenia, w ogóle nie przejmuje się oddzielającym drogę od zbocza czerwonym sznurkiem. Na szczęście przewodnik szybko wraca.
Po powrocie bierzemy prysznic (bajorko do kąpieli słoni nie było zbyt czyste - delikatnie mówiąc) , krótki wypoczynek i idziemy na kolację. Jest już noc, znowu palą się neony a sklepy zapraszają. Szukamy knajpki, by zjeść obiadokolację. Decydujemy się na lokal z muzyką na żywo, znowu próbujemy różnych miejscowych (ale też meksykańskich) specjałów. Wracamy przed 22.00, jeszcze zakupy... Grażyna kupuje kapelusz od Taja znającego kilka słów po polsku. Potem jeszcze kupujemy ananasa a sprzedawczyni obiera go nam, wykrawa pestki i tnie na kawałki. Można się nauczyć, jak się to prawidłowo robi.
Siadamy przed domkami i popijamy drinki. Piękny chłód, 28 stopni, wiaterek. Dobiega do nas dziwny zapach, Grażyna twierdzi, że to palony plastik, Marek - że to jakiś miejscowy zapach. Grażyna wchodzi do naszego domku i słyszymy jej krzyk. Wbiegam i widzę płonącą grzałkę nurkową i plastikowe części mojego kubka. Szybko gaszę pożar. Chciałem doładować netbook, ale do gniazdka włożyłem nie wtyczkę zasilacza, a grzałki. No i stało się... Na szczęście skończyło się śmiechem...

Słodkie lenistwo

2010-02-21T08:29:00.000-08:00

Dzisiaj dzień próżnowania. Na śniadanie ruszamy dopiero po 12.00. Jemy w ciekawej knajpce, pustej, ale wieczorem grają tu bluesa na żywo. Naleśniki są lekkie i smaczne. Dalej idziemy na plażę, tam gorąca kąpiel. Jest sporo chmurek, i dobrze, bo dziewczyny są spalone, zwłaszcza Tereska. Lekkie kłębiaste chmurki są tu przez cały czas, ale słońce i tak opala. Po plaży jemy pikantny obiad (nawet bardzo, przyzwyczajamy swe kubki smakowe do tajskich przypraw) i wracamy do ośrodka. Wieczór jest piękny, temperatura spada do 27 stopni, na niebie Orion... Jutro chcemy przejechać się na słoniach...

Przeprowadzka

2010-02-20T23:00:00.000-08:00

Wstajemy o ósmej rano, jemy małe śniadanko (wliczone w cenę domków) i po chwili ruszamy z Markiem na zwiad. Wypożyczamy motorynkę (100 bathów za 6 godzin), tankujemy paliwo (kupuje się je na straganie, w butelkach po alkoholu, 30 bathów za litr) i jedziemy wzdłuż wyspy szukać lepszych domków. Ośrodków i domków jest bardzo dużo, w nich sporo ludzi, ale prawie wszędzie są jakieś wolne miejsca. Rozrzut cen olbrzymi - od 200 bathów za noc w domku dwuosobowym do 14.000 bathów za noc za apartament 4-osobowy. W końcu decydujemy się na Paradise Cottage w Lonely Beach za 700 bathów za domek. Domki są nowe, właściwie jeszcze nie wykończone do końca, z normalną toaletą, prysznicem z ciepłą wodą i wentylatorem (bez klimatyzacji). Oprócz wielkiego łóżka nie ma żadnych innych sprzętów. Minusem jest brak piaszczystej plaży, tylko kamienie, do piasku trzeba iść podobno 10 minut. Za to bardzo ładny kącik barowo-wypoczynkowy, z hamakami, zielenią i barem pod bokiem. Bardzo miła obsługa (na Ko Chang wielu miejscowych mówi dobrze po angielsku, wreszcie nie ma problemów z porozumiewaniem się). Wracamy do naszych dziewczyn. Jest około 30 stopni, na niebie sporo chmurek,co ratuje nas prawdopodobnie przed oparzeniami (nie nasmarowaliśmy się żadnym kremem). Po drodze przejeżdżamy przez zupełnie mokry odcinek, tu musiała być ulewa. Marek z Tereską robią jeszcze krótką przejażdżkę i wracają z owocami, które widzę pierwszy raz w życiu. smaki są różne, niektóre bardzo fajne, inne bez wyrazu. Pakujemy się i stajemy przy szosie. Natychmiast podjeżdża "bathbus" i jedziemy do nowego miejsca. Zaraz sprawdzamy możliwości kąpieli - są kiepskie. Płytko i dużo kamieni; trzeba będzie chodzić dalej. Pracownicy ośrodka zrzucają przy naszych domkach orzechy kokosowe z palm. Sprawność fizyczna przy wspinaniu się jest niewiarygodna. Orzechy wyrzucają, ale specjalnie dla nas otwierają cztery. Mleko kokosowe nie jest białe, jak myślałem, ale przezroczyste. Smak taki sobie, ale na pragnienie jest OK. Idziemy do baru na miejscowe piwo - Chang, czyli słoń. Hamaczki, widok na morze, orzeźwiający wiatr... Super! Ale czas ruszyć na obiad (a może kolację? jest 17.00). Idziemy do szosy, gdzie są sklepy, restauracje, "salony" masażu. Miedzy morzem a szosą gęstwina domków, kwitnie turystyczne życie. Wybieramy bardzo prosty lokal i zamawiamy kurczaka i różne dodatki: ryż, surówki. Dzisiaj surówka opisana w menu jako ostra wcale nie wydaje nam się ostra! Za kolację dla czterech osób, której nie daliśmy rady zjeść (ze względu na ilość, nie smak!) płacimy 600 bathów. Jest już noc, zapalają się neony. Ruszamy w kierunku plaży. Dużo turystów, miłe ciepełko. Szuka internetu. Pytam w kafejce, czy mogę podłączyć swojego notebooka. Obsługująca Tajka mówi, że nie ma problemu, ale gdy go uruchamiam nie potrafi podłączyć mnie do sieci. W następnych kafejkach przynajmniej mówią mi od razu, że nie można netbooka podpiąć do netu, proponują karty na 30, 60 lub 500 minut na sieć bezprzewodową działającą na Lonely Beach. Wracamy do ośrodka, tu też pytam o internet i proponują mi tylko karty dostępu. Decyduję się na 60 minut za 100 bathów. Siadam przy stoliczku, wiaterek wieje, morze szumi, a ja zaczynam wrzucać materiały na bloga. I tu niespodzianka: awaria prądu! Wszystko gaśnie, WiFi nie działa, w domkach nie ma bieżącej wody, wentylatory stają... Nad morzem jest przyjemnie, ale po 22.00 decydujemy się wracać do domku i próbować jakoś spać mimo upału. Wstajemy i... jest prąd! Wracam do internetu, komputer działa coś nie tak, uruchamiam ponownie. Bateria na wyczerpaniu, czy starczy czasu?... System próbuje się zamknąć ze względu na wyczerpaną baterię, nie pozwalam. Wrzucam tekst, zdjęcie za zdjęciem, co chwila zapisuję swoją pracę. Wreszcie ostatni przycisk "Publikuj". Mija kilka sekund, pojawia się informacja, że można już oglądać nowy post... I wtedy netbook definitywnie się wyłącza.

Droga na Ko Chang

2010-02-19T23:55:00.000-08:00

Rano jemy skromne śniadanko hotelowe: jajko sadzone, grzanki, dżem. Potem ruszamy z Markiem na poszukiwanie autobusu do Trat. Nasz hotel organizuje przejazdy do Trat i dalej na Ko Chang, ale po 670 THB od osoby, co wydaje nam się zbyt wygórowaną ceną. Poza tym wyjazdy są o ósmej rano, a jest już po dziewiątej. W Pattaya nie ma dworca autobusowego, autobusy trzeba podobno łapać przy głównej drodze przelotowej, więc tam właśnie się udajemy. Odległości są dużo większe, niż myśleliśmy. Pattaya to nie żaden mały kurort turystyczny, tylko duże miasto. Trudno nam zdobyć informacje - przy drodze jest mało ludzi, z nich niewielu mówi po angielsku. W dodatku ich angielszczyzna jest szczątkowa a poza tym nie jesteśmy przekonani, czy ich informacje są rzetelne. Postanawiamy wrócić do hotelu i stamtąd próbować pojechać czymś na przystanek autobusowy. Pakujemy się i znajdujemy "bathbus", którego kierowca wie, skąd odjeżdżają autobusy do Trat. Umawiamy się na 200THB. Wiezie nas jakieś 20 minut i zajeżdża na mały parking, na którym stoję minibusy. Ale te minibusy wcale nie jadą do Trat, a żaden duży autobus na pewno na ten parking nie wjedzie. Rozpoczynamy dyskusję z kierowcą, on z kolei wypytuje miejscowych i wreszcie wiezie nas dalsze 10 minut. Tym razem lądujemy na przystanku autobusowym przy głównej ulicy, jest nawet tablica informacyjna a na niej między innymi Trat. Mamy 30 minut. W międzyczasie podjeżdża autobus a jego kierowca chce nas zabrać do Trat. Na szczęście przygodny turysta (Anglik) mówi nam, że ten autobus jedzie w kierunku Trat, ale tylko około 100 km, potem znowu trzeba szukać połączenia. Odrzucamy więc propozycję i czekamy dalej. Za chwilę jest autobus do Trat. Klimatyzowany, wygodny, choć bez luksusów. 200 THB od osoby, bileter kasuje pieniądze, ale nie daje nam biletów.
Najbliższe 5 godzin spędzamy w autobusie. Bileter pamięta o nas, autobus zatrzymuje się przed biurem oferującym dojazdy na Ko Chang. Taksówka (a raczej "bathbus") do przystani promowej (15 km?) plus prom kosztuje 220 THB od osoby. Mówimy, że to za drogo, ale gdy wyjaśnia się, że to za kurs w obie strony, akceptujemy cenę. Z tego przystanku odjeżdżają też autobusy do Bangkoku, mniej więcej co godzinę, więc z powrotem nie powinno być problemu. Prom jest nie najnowocześniejszy, samochody upychane są do granic możliwości, ale dla pieszych miejsca pod dostatkiem. Po około 30 minutach jesteśmy na Ko Chang. Dalej ruszamy następnym bathbusem do naszych domków w Chok Dee Resort (60 THB od osoby). Nasze domki czekają, ale jedną noc straciliśmy przez spóźnienie, pani w recepcji nie daje się namówić na przesunięcie rezerwacji o jeden dzień. Wyposażenie bardzo skromne, duże łóżko, telewizor (!), ubikacja z prysznicem (bez ciepłej wody). Ubikacja z muszlą klozetową, ale spłukiwać trzeba garnkiem. Cóż, zamawialiśmy najtańsze domki (800THB za noc), więc nie ma co narzekać. Teraz ruszamy do wody. Słońce zachodzi już, ale jest ciepło. Sprawdzam na termometrze: woda 32 stopnie, powietrze 30. Dalej od brzegu woda jest chłodniejsza, ale i tak jest niesamowicie ciepła. Po kąpieli idziemy na kolację. Z ciekawostek barrakuda, do tego kilka zup i sałatki. Większość niesamowicie ostra, jednak nie rezygnujemy. O dziwo po pewnym czasie surówka, która była nie do zniesienia, daje się jeść całkiem normalnie. Wieczór spędzamy na leżakach. Potem otwieramy okna w domkach, uruchamiamy wentylatory i odpływamy w objęcia snu...

Pattaya

2010-02-18T09:36:00.000-08:00

Z Frankfurtu wylatujemy punktualnie.Tajskie linie są niezłe: dobra obsługa, dużo jedzenia i napojów (również alkoholowych...). Lecimy głównie w nocy, więc czas mija szybko. Lądujemy o 15.00 czasu miejscowego - niestety straciliśmy 6 godzin. Na dostanie się na wyspę Ko Chang, gdzie mamy zamówione noclegi nie ma już szans, ale próbujemy dostać się możliwie blisko, to znaczy chociaż do Trat. Szukamy na lotnisku informacji turystycznej. Ciężko. W końcu znajdujemy. Autobus do Trat ma odjeżdżać za 20 minut sprzed wyjścia nr 8 na poziomie 1. Przy wyjściu 8 odsyłają nas od okienka do okienka. Informacje są sprzeczne a angielski osób udzielających informacji trudny do zrozumienia. Ktoś kieruje nas do drugiego terminala, stamtąd ktoś kieruje nas z powrotem. Wreszcie decydujemy się na autobus do Pattaya, jest to po drodze do Trat, tylko 250 km bliżej. Już w autobusie czytamy, że Pattaya znana jest głównie z dzielnicy "czerwonych latarni", już od lat 60-tych, gdy przyjeżdżali tu amerykańscy żołnierze. Ciekawe... W Pattaya jesteśmy po 18.00. Znajdujemy dość szybko hotel (660 bathów, tj.ok 66 zł za pokój dwuosobowy). Prysznic, czyste ubranie i ruszamy wzdłuż plaży. Sporo lokali, ale mało gości, mogłoby być 3 razy więcej i i tak byłyby miejsca. Dziewczyny są, to prawda, ale żeby było ich strasznie dużo... Nie powiedziałbym... Jemy bardzo smaczną kolację. Potem jedziemy wzdłuż plaży ni to taksówką, ni to otwartym busikiem za 20 bathów od osoby i wracamy pieszo. Po drodze zaprzyjaźniamy się z miejscowymi, którzy częstują dziewczyny ślimakami, a nas wszystkich jakimś rozcieńczonym alkoholem. Rewanżujemy się naszym Stockiem. Teraz siedzimy przy baseniku hotelowym i pijemy drinki. Jutro musimy dostać się do naszych domków na Ko Chang, ale tym będziemy martwić się jutro...

Podróż do Bangkoku

2010-02-18T09:23:00.000-08:00

O szóstej rano wyjeżdżamy z Elbląga. Cztery osoby: Teresa, Grażyna i dwóch Marków. Przez tydzień będziemy podróżować sami, potem spotykamy się z resztą grupy (razem ma być 10 osób). Na lotnisko w Warszawie zawozi nas Radek - nie ma żadnego rozsądnego połączenia ani kolejowego, ani autobusowego. Na lotnisko dojeżdżamy o 10.30, więc jest sporo czasu do samolotu do Moskwy (o 12.45). Oddajemy bagaże, robimy małe zakupy i czekamy na wejście do samolotu. I tu niespodzianka: wszystkie loty wstrzymane do 14.00 "z przyczyn technicznych niezależnych od portu lotniczego". Przesiadka w Moskwie na samolot do Bangkoku staje się problematyczna. Po 30 minutach nasz samolot jest anulowany. Okazuje się, że wieża kontrolna ma awarię zasilania elektrycznego i żadne samoloty nie mogą ani startować, ani lądować. Po 14.00 lotnisko rusza. Nas przerzucają na lot przez Frankfurt (Lufthansa a potem linie tajskie zamiast Aerofłotu). Mamy wylecieć o 18.00. Jemy obiad zafundowany przez LOT i czekamy. W Bangkoku mamy być o 13 (zamiast o 9.00). Samolot do Frankfurtu odlatuje punktualnie. Nie Lufthanza a Lot (w ramach Star Alliance). Lądujemy przed 20.00 więc do samolotu do Bangkoku mamy niecałą godzinę. I tu kolejna niespodzianka: samolot jest opóźniony, ma odlecieć o 22.30. W Bangkoku będziemy zatem około 15.00 i na dojazd na wyspę Ko Chang (tam mamy zarezerwowane noclegi) nie ma szans.Jedyna pociecha, że nasze bagaże na pewno zdążą na ten samolot.

Przed wyjazdem

2010-02-15T09:47:00.000-08:00

To mój pierwszy blog i pierwszy wpis. Jestem jeszcze w domu, ruszamy do Azji pojutrze. Zawsze na wyprawach prowadziłem pamiętnik, ale internet jest dziś prawie wszędzie i spróbuję iść z postępem. Siedząc wygodnie przed komputerem chcę nauczyć się obsługi bloga, potem pewnie czasu będzie bardzo mało.
W ciągu pięciu tygodni zamierzamy zobaczyć Tajlandię, Laos Wietnam i Kambodżę. Pięć tygodni to oczywiście bardzo mało czasu jak na cztery kraje, ale jakieś ogólne wrażenie można chyba sobie wyrobić. Zobaczymy...
Chciałbym przećwiczyć umieszczanie fotek, a z Indochin nie mam żadnych (jeszcze tam nie byłem), więc spróbuję wrzucić coś innego, może z Ameryki Południowej...